Postanowienie NSA z 12 maja 2016 r., I OZ 451/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 431/15 oddalające wniosek M. S. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Emilii Lewandowskiej od udziału

Sprawa

w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Bożena Popowska przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek M. S. o wyłączenie Sędziego tego Sądu Emilii Lewandowskiej od udziału w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 r. M. S. wystąpił o wyłączenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Emilii Lewandowskiej od rozpoznania niniejszej sprawy, wskazując że ww. sędzia zawsze wydaje niekorzystne dla niego orzeczenia. Oddalając ten wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 18 § 1 i art. 19 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie sędziego Emilii Lewandowskiej z dnia 19 lutego 2016 r.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. S..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie regulowana jest przepisami Rozdziału 5 Działu I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 P.p.s.a.), wyłączenie sędziego następuje na wniosek wówczas, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości, co do bezstronności sędziego (art. 19 P.p.s.a.).

Wskazać należy, że aby wątpliwość co do bezstronności sędziego mogła skutkować jego wyłączeniem musi być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji przez stronę, którą to argumentację należy odnieść do stanu konkretnej sprawy. Niedopuszczalne jest formułowanie zarzutów o generalnym braku bezstronności danego sędziego w oderwaniu od specyfiki i okoliczności konkretnej sprawy, nadto zarzutów dowolnych, bo niepopartych faktami. Mając na uwadze podniesioną przez skarżącego argumentację, stwierdzić należy, że nie wskazał on obiektywnych i realnych podstaw wyłączenia sędziego Emilii Lewandowskiej, uzasadniających taką wątpliwość. Przedstawione we wniosku okoliczności mają subiektywny charakter i wynikają z niezadowolenia skarżącego z wydanych przez wymienionego sędziego rozstrzygnięć w innych sprawach. Przeświadczenie strony co do braku bezstronności sędziego w związku z wydaniem w innych sprawach orzeczeń nieodpowiadających jej oczekiwaniom nie stanowi zaś przesłanki uzasadniającej wyłączenie sędziego na podstawie art. 19 P.p.s.a.

Podkreślenia także wymaga, iż wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Jak stwierdził Sąd Najwyższy: "Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55). To stanowisko należy podzielić. Sędzia WSA w Warszawie Emilia Lewandowska w dniu 19 lutego 2016 r. złożyła pisemne oświadczenie, z którego wynika, że nie istnieją okoliczności mogące wywołać uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności w sprawie (k. 63), a tym samym – wobec niewskazania jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby podważyć prawdziwość tego oświadczenia, stwierdzić trzeba, że jest ono wiarygodne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.