Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. D. – G., sporządzoną i wniesioną przez pełnomocnika - matkę skarżącej – D. W., na sprecyzowane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W jego uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 14 listopada 2017 r. D. B. (winno być D. W.) została wezwana do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej J. D. – G. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi pod rygorem uznania, że nie posiada ona umocowania do występowania w imieniu skarżącej oraz do podania adresu zamieszkania skarżącej - pod rygorem odrzucenia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. Zarządzenie to zostało prawidłowo doręczone D. W. w dniu 4 grudnia 2017 r. Pismem z dnia 7 grudnia 2017 r. D. W. poinformowała, że córka przekazała jej pełnomocnictwo trzy lata temu w Gminie Z., która na tej podstawie uznaje ją za uprawnioną do reprezentacji. J. D. – G. przebywa od trzech lat Wielkiej Brytanii, co powoduje, iż D. W. nie jest w stanie w ciągu 7 dni dostarczyć nowego pełnomocnictwa. Wskazała, że pełnomocnikiem prawnym córki jest mecenas A. D., mająca siedzibę w K. przy ulicy [...] i jest ona kompetentna w sprawie podania adresu i miejsca pobytu córki. Sąd I instancji doszedł do przekonania, że nie doszło do uzupełnienia w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa i dlatego orzekł, iż podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J. D. – G., reprezentowana przez matkę D. W. W jego treści wskazała, iż nie wie kim jest wymieniona w postanowieniu sądu D. B., nadto że adres jej córki ulega ciągłym zmianom, więc wszelka korespondencja do niej kierowana powinna być adresowana na jej pełnomocnika, czyli matkę D. W. Na wezwanie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D. W. nadesłała pełnomocnictwo upoważniające ją do działania w imieniu córki J. D. – G. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.
Z treści art. 46 § 3 P.p.s.a. wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu jest obligatoryjne, niezależnie od istnienia i zakresu pełnomocnictwa dołączonego do akt administracyjnych. Należy bowiem wskazać, że przepis art. 46 § 3 P.p.s.a., po jego nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r., stanowi iż do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Z treści powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że pełnomocnik już przy dokonaniu pierwszej czynności procesowej w imieniu strony, organu lub przedstawiciela ustawowego ma obowiązek dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis. Pierwszej czynności procesowej nie można zaś utożsamiać z czynnością dokonaną przed organami administracji publicznej, ponieważ są to dwa różne autonomiczne postępowania. Zatem pełnomocnictwo znajdujące się w aktach administracyjnych przedstawionych sądowi wraz ze skargą nie wyczerpuje dyspozycji art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 P.p.s.a. (p. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2017 r. sygn. akt II FZ 447/17, publ. CBOSA). Trzeba też dodać, że pełnomocnictwo uznane za skuteczne przez inne podmioty, w tym organy administracji, niekoniecznie może być tak traktowane przez sądy, bo w postępowaniach tych obowiązują szczególne reguły.
Niedokonanie obligatoryjnej czynności, jaką jest złożenie stosownego pełnomocnictwa przy składaniu skargi, gdy pełnomocnik został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych, stanowi podstawę do odrzucenia skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., co też prawidłowo skonstatował Sąd pierwszej instancji. Wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu meriti w tej kwestii nie może mieć również fakt złożenia stosownego pełnomocnictwa na etapie składania zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi, bo nie podważa zasadności ustalenia jego braku w dacie orzekania w tym przedmiocie. Odnosząc się zaś do wskazanego w zażaleniu zarzutu, iż w treści zaskarżonego orzeczenia pojawia się nazwisko "B.", stwierdzić należy, iż nastąpiło to na skutek oczywistej omyłki pisarskiej i strona może w każdym czasie, na podstawie art. 156 P.p.s.a., wnieść o jej sprostowanie, co również może być przedmiotem sprostowania dokonanego przez Sąd Wojewódzki z urzędu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
----------------------- 2