Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 24 lutego 2015 r. sygn. akt II SAB/lu 30/15 po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia [...] umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta [...] do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia [...] w przedmiocie o udzielenie informacji publicznej (pkt I), stwierdził, że bezczynność Burmistrza Miasta [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II); wymierzył Burmistrzowi Miasta [...] grzywnę w kwocie 1000 zł (pkt III) oraz zasądził od Burmistrza Miasta [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt IV).
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a.").
Stowarzyszenie reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika wniosło do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, zawarte w punkcie IV wyroku z dnia 24 lutego 2015 r.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe wyliczenie i zasądzenie stronie skarżącej niepełnych poniesionych przez nią kosztów postępowania. Wskazując na powyższe Stowarzyszenie wniosło o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie na rzecz skarżącego całości poniesionych przez niego kosztów, tj. kwoty 340 zł, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie do treści art. 205 § 2 P.p.s.a, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne. Przepisami tymi, które mają w niniejszej sprawie zastosowanie, są regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Zgodnie z treścią § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6; b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł; c) w innej sprawie - 240 zł.
W niniejszej sprawie Sąd rozpoznawał skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Oznacza to, że Sąd I instancji, zasądzając zwrot kosztów postępowania, powinien był ustalić wynagrodzenie adwokata reprezentującego skarżącego uwzględniając § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, tj. kwotę 240 zł. Oprócz powyższego wynagrodzenia do kosztów, jakie skarżący poniósł w sprawie należało zaliczyć koszt opłaty sądowej od wniesionej skargi, tj. 100 zł. Ostateczna wysokość kosztów postępowania sądowego, poniesionych przez Stowarzyszenie - tak jak wskazano w zażaleniu – była zatem wyższa od kwoty, którą zasądził Sąd I instancji w punkcie IV zaskarżonego wyroku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Odnosząc się do wniosku w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 P.p.s.a. Kwestia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, jako kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.), rozstrzygana jest przez Sąd I instancji przy orzekaniu o kosztach postępowania sądowego.