Postanowienie NSA z 15 maja 2015 r., I OZ 464/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 220/15 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...]

Sprawa

w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Joanna Banasiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia 9 lutego 2015 r. A. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Katowice z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], którą odmówiono umorzenia zadłużenia w kwocie 2 169,90 zł z tytułu nienależnie pobranego świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych. W zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący stwierdził, że ze względu na sytuację socjalną i ekonomiczną, w której się znajduje oraz przedmiot postępowania, wykonanie przedmiotowej decyzji byłoby dla niego zbyt uciążliwe oraz przedwczesne, wobec treści skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 23 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 220/15, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – "dalej p.p.s.a."), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że do wniosku o wstrzymanie wykonania nie została dołączona dokumentacja źródłowa. Sąd wskazał, że skarżący powołał się na dokumenty obrazujące jego sytuację ekonomiczną znajdujące się w aktach administracyjnych, z których to akt wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką oraz dwoma braćmi. Z dołączonego do pisma skarżącego z dnia 10 marca 2014 r., stanowiącego wniosek o umorzenie należności z tytułu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych, zaświadczenia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Katowicach z dnia 1 października 2013 r. wynika, że w roku 2012 skarżący osiągnął dochód w wysokości 17 376, 39 zł, również w roku 2013 osiągnął dochody tej samej wysokości. Ostatnim dokumentem obrazującym sytuację rodzinną i materialną skarżącego dołączonym do akt administracyjnych jest oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania z dnia 26 września 2014 r., z którego wynika, iż rodzina utrzymuje się z dochodów prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w wysokości 1 200 zł netto oraz zasiłku z MOPS otrzymywanego przez E. P. (matkę skarżącego) w wysokości 1100 zł netto. Sąd I instancji wskazał, że na dzień złożenia skargi, czyli na dzień 9 lutego 2015 r. nie zostały podane dane obrazujące aktualną sytuację materialną i rodzinną skarżącego, w związku z czym Sąd nie mógł dokonać oceny przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł A. P., wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ewentualnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenia kosztów postępowania.

W zażaleniu wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów prywatnych i urzędowych, tj. zaświadczenia z CEDG z dnia 27 marca 2015 r., pisma z dnia 30 marca 2015 r. skierowanego do Okręgowej Rady Adwokackiej w Katowicach, decyzji Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie z dnia 27 lutego 2015 r., na okoliczność istnienia i treści, w tym celem uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; także celem wykazania aktualnej sytuacji materialnej, życiowej, osobistej skarżącego. Skarżący wskazał, iż dokumenty te nie były możliwe do przedstawienia na wcześniejszym etapie postępowania, albowiem w dacie złożenia skargi nie istniały, a potrzeba powołania się na nie wynika również z treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jest dla niego niezrozumiałe wskazywanie przez Sąd okoliczności, że skarżący jest adwokatem. Podkreślił, że w niniejszym postępowaniu jest jego stroną, nie występuje zatem jako pełnomocnik – adwokat. Zdaniem skarżącego, powoływanie się przez Sąd I instancji na tę okoliczność może sugerować, że Sąd w stosunku do niego w niniejszej sprawie stosował inne kryteria oceny, niż wynikające bezpośrednio z treści art. 61 p.p.s.a. Błędne i niezrozumiałe jest dla skarżącego przeświadczenie Sądu, że fakt wykonywania zawodu adwokata uzasadnia odmowę uwzględnienia złożonego wniosku. Pogląd taki może wskazywać, że naruszono także konstytucyjną zasadę równości wobec prawa.

W ocenie skarżącego Sąd I instancji zaniechał dostatecznego rozważenia sytuacji materialnej i życiowej skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 61 § 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – "dalej p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji wskazanego przepisu wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, to jest przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowodować może znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Rozważając zatem kwestię wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że wnioskodawca nie wykazał wystąpienia przesłanek, o których mowa w powołanym wyżej przepisie uzasadniających uwzględnienie wniosku dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 31 grudnia 2014 r.

Przede wszystkim zauważyć trzeba, że w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją odmówiono A. P. umorzenia zadłużenia w kwocie 2.169 zł z tytułu nienależnie pobranego świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych. Do zwrotu powyższej kwoty skarżący został zobowiązany decyzją dnia [...] października 2013 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...]. Wniosek niniejszy dotyczący wstrzymania wykonania decyzji z dnia 31 grudnia 2014 r., która z uwagi na swój charakter (odmowa uwzględnienia żądania) nie nadaje się do wykonania, zmierza więc w istocie do wstrzymania wykonania decyzji zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Z tych też względów udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie było w sprawie możliwe. W tej sytuacji załączone do zażalenia dokumenty, które dotyczą aktualnej sytuacji materialnej i zawodowej skarżącego, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się do przedstawionych w zażaleniu zarzutów, nie można podzielić wyrażonej przez skarżącego oceny, jakoby Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z tego powodu, że skarżący jest adwokatem. Należy natomiast zgodzić się ze skarżącym, że w świetle treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia podanie tej informacji wydaje się zbędne, skoro Sąd nie wyjaśnił, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku mogła mieć ta okoliczność. Wskazana wada motywów orzeczenia nie miała wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie. Sąd nie kwestionował faktu, że w niniejszym postępowaniu skarżący występował jako strona, a nie jako pełnomocnik – adwokat. W żadnym też fragmencie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji z okoliczności, że skarżący jest adwokatem nie wyprowadził wniosku, że stanowi ona przesłankę wyłączającą uwzględnienie wniosku skarżącego. Sąd odniósł się natomiast do sytuacji finansowej skarżącego, tj. danych, które posiadał na dzień 26 września 2014 r. oraz podał, że na dzień złożenia skargi (9 lutego 2015 r.) nie zostały podane dane obrazujące aktualną sytuację materialną i rodzinną skarżącego, w związku z czym Sąd uznał, że nie mógł dokonać oceny przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Podnoszone przez skarżącego w zażaleniu kwestie odnoszące się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mogły być rozważone.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.