Uzasadnienie
- K. i P. K., w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] listopada 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] września 2014 r., Nr [...]ograniczającą sposób korzystania z części nieruchomości skarżących, działki nr [...] obręb M., gmina P., polegający na założeniu i przeprowadzeniu przez nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...], zawarli wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
Oddalając postanowieniem z dnia 27 lutego 2015 r. powyższy wniosek, Sąd Wojewódzki wskazywał, że wprawdzie wniesienie skargi na ww. decyzję powinno było skutkować wstrzymaniem przez organ odwoławczy jej wykonania – na podstawie art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), zwanej dalej: "u.g.n." – brak jednak takiego rozstrzygnięcia nie jest jednak obarczony żadnymi sankcjami.
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, istotnym w niniejszym przypadku było, że w wyniku rozpoznania wniosku inwestora planującego założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość skarżących napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, wydane zostały dwie decyzje Starosty P. z dnia [...] września 2014 r. Pierwsza z nich – wydana w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. – dotyczyła ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości skarżących. Przedmiotem drugiej zaś – wydanej w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. i opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności – było zezwolenie na niezwłoczne zajęciu części nieruchomości skarżących. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę Z. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., która objęta przedmiotem skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 78/15. W takiej sytuacji - zdaniem Sądu - należało stwierdzić brak spełnienia w niniejszej sprawie przesłanek do zastosowania art. 9 u.g.n., skoro w obrocie funkcjonuje decyzja zezwalająca na niezwłocznie zajęcie nieruchomości, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Zważywszy jednocześnie, że skarżący – pomimo takiego obowiązku - nie przytoczyli w skardze żadnych okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem im ochrony tymczasowej, złożony przez nich – na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a." - wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony.
- K. i P. K.we wniesionym na powyższe postanowienie zażaleniu, zakwestionowali jego prawidłowość.
Odpowiedź na zażalenie nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, a tym bardziej ich brak, nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że skarżący we wniosku nie wskazali, ani nie udokumentowali konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Przytoczenie okoliczności, uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia tego orzeczenia, gdyż w takiej sytuacji nie można Sądowi Wojewódzkiemu zarzucić naruszenia prawa.
Odnosząc się zaś do obowiązku wynikającego z treści art. 9 u.g.n. należy wskazać, że przepis ten jest skierowany do organu nie zaś do sądu administracyjnego, który zobligowany jest orzekać na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.