Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaskarżonym postanowieniem z 6 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 660/19 odrzucił skargę S. S.(dalej: "skarżący") na akt Wójta Gminy [...] z 30 września 2019 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za dostęp do informacji publicznej.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący złożył do Wójta Gminy [...] - za pośrednictwem poczty elektronicznej - wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii (skanów) wszystkich projektów o dofinansowanie, których wytworzenie (opracowanie) "zwydatkował" Wójt Gminy [...] w latach 2015-2019.
W piśmie z [...] września 2019 r. znak: [...] (przesłanym w tym samym dniu na adres skrzynki elektronicznej skarżącego) Wójt Gminy [...], powołując się na art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429; dalej: "u.d.i.p."), zawiadomił wnioskodawcę o konieczności pokrycia przez niego dodatkowych kosztów w wysokości 200 zł, związanych z udostępnieniem informacji publicznej w sposób wskazany w ww. wniosku.
Skarżący 31 października 2019 r. złożył za pośrednictwem Wójta Gminy [...] (przez platformę ePUAP) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, oznaczoną jako "skarga na akt wyznaczający wysokość opłaty za dostęp do informacji publicznej".
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej na podstawie 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a").
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że powyższa skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jako wniesiona z uchybieniem terminu.
Sąd podniósł, że w niniejszej sprawie bezspornym jest, że o wydaniu zaskarżonego aktu skarżący dowiedział się już w dniu jego podjęcia oraz wysłania na adres skrzynki elektronicznej skarżącego, tj. 30 września 2019 r. Okoliczność tę skarżący jednoznacznie potwierdził w skardze. Tym samym termin do złożenia przez skarżącego skargi na przedmiotowy akt upływał 30 października 2019 r. Tymczasem przedmiotowa skarga skarżącego została wniesiona za pośrednictwem platformy ePUAP dopiero 31 października 2019 r., o czym świadczy widniejące na wygenerowanym w platformie ePUAP piśmie przewodnim do skargi oznaczenie daty sporządzenia dokumentu oraz oznaczenie daty podpisania tego dokumentu podpisem elektronicznym. W konsekwencji Sąd stwierdził, że skarżący wniósł skargę na sporny akt (zawiadomienie) Wójta Gminy [...] z 30 września 2019 r. z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 2 ab initio p.p.s.a. Jednocześnie Sąd podkreślił, że analizując treść skargi oraz przekazanych wraz z nią akt sprawy, nie dopatrzył się z urzędu okoliczności świadczących o braku winy skarżącego w uchybieniu przedmiotowego terminu, a tym samym nie znalazł podstaw do rozpoznania skargi pomimo tego uchybienia, w ramach uprawnienia przewidzianego w art. 53 § 2 in fine p.p.s.a.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że o pracach technicznych ePUAP dowiedział się w dniu upływającego terminu wniesienia skargi, tj. 30 października 2019 r. w godzinach nocnych, tj. po godz. 22:00, podczas próby jej przesłania za pośrednictwem ePUAP. Podał, że nie był w stanie złożyć skargi w inny sposób, np. tradycyjną drogą pocztową, gdyż wszystkie placówki pocztowe w najbliższych miejscowościach o tej godzinie były już zamknięte.
Jednocześnie skarżący zwrócił uwagę, że złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, w którym wyjaśnił, że niedochowanie terminu nastąpiło bez jego winy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. konsekwencją uchybienia terminu do wniesienia skargi jest jej odrzucenie, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec wniesienia skargi po zakreślonym dla tej czynności terminie, Sąd pierwszej instancji zasadnie postanowił o jej odrzuceniu. Poza sporem pozostaje fakt, iż zaskarżony akt został doręczony skarżącemu 30 września 2019 r. oraz, że trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upływał 30 października 2018 r. Nie ulega również wątpliwości, że skarga została wniesiona za pośrednictwem platformy ePUAP dopiero 31 października 2019 r., zatem z uchybieniem terminu.
Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości uwzględnienia podniesionej w zażaleniu argumentacji, bowiem wskazane okoliczności pozostają bez wpływu na ocenę zasadności zastosowania art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Omawiany przepis jest przepisem bezwzględnie obowiązującym, zatem Sąd pierwszej instancji zobowiązany był do odrzucenia skargi.
Zwrócić należy uwagę, że argumentacja zawarta w zażaleniu stanowi de facto uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 86 p.p.s.a. Przedmiotem natomiast niniejszej kontroli jest wyłącznie postanowienie o odrzuceniu skargi, w której Naczelny Sąd Administracyjny jedynie bada, czy przesłanki, na podstawie których oparto to rozstrzygnięcie zostały prawidłowo zastosowane w stanie faktycznym sprawy. Kwestia przywrócenia terminu do złożenia skargi winna zostać rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie z uwzględnieniem argumentacji zawartej w przedmiotowym zażaleniu, po wcześniejszym ustaleniu, czy istotnie taki wniosek w niniejszej sprawie został wniesiony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.