Postanowienie NSA z 24 czerwca 2010 r., I OZ 474/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. C. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 marca 2010 r., sygn. akt II SO/Łd 1/10 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku J. C. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od rozpoznania

Sprawa

sprawy o sygn. akt II SAB/Wa 146/09 w sprawie skargi J. C. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie wniosku o przyznanie renty specjalnej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zarządzeniem z dnia 29 marca 2010 r., sygn. akt II SO/Łd 1/10, pozostawił bez rozpoznania wniosek J. C. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od rozpoznania jego skargi na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 146/09, w przedmiocie wniosku o przyznanie renty specjalnej.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2010 r. J. C. został wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez imienne wskazanie sędziego, którego wniosek dotyczy, oraz uprawdopodobnienie wystąpienia przesłanek uzasadniających jego wyłączenie, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, które mu doręczono w dniu 21 stycznia 2010 r.

W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie skarżący złożył pismo, w którym zarzucił naruszenie zasad demokratycznego państwa prawa i Konstytucji RP oraz sformułował szereg zarzutów przeciwko działalności WSA w Warszawie i WSA w Łodzi. Z uwagi na błędne wykonanie zarządzenia z dnia 12 stycznia 2010 r. skarżący został ponownie wezwany zarządzeniem z dnia 2 marca 2010 r. do usunięcia braków formalnych wniosku, które otrzymał w dniu 10 marca 2010 r.

Wojewódzki Sąd stwierdził, iż J. C. nie wykonał ciążącego na nim obowiązku tj. wniosek nie został uzupełniony w zakreślonym terminie, który upływał w dniu 17 marca 2010 r. Zatem, mając na uwadze treść art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej ustawa P.p.s.a.), przewidującym, iż jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, należy wezwać stronę o jego uzupełnienie a jeżeli strona nie uzupełni pisma, zarządza się pozostawienie go bez rozpoznania, Sąd pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania.

Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył J. C., wnosząc o jego uchylenie jako nieważnego – art. 183 § 2 ust. 5 P.p.s.a. i skierowanie sprawy do Prokuratora. Skarżący stwierdził, że Sąd celowo i umyślnie nie rozpoznał jego wniosku o wyłączenie Sędziów WSA w Warszawie z rozpoznania spraw skarżącego sygn. akt II SA/Wa 687/09, II KO/Wa 321/09 oraz II SAB/Wa 146/09. Ponadto podniósł, iż bez biegu pozostały pisma skarżącego z dnia 21 stycznia 2010 r. do Prokuratora Generalnego RP oraz pismo z dnia 10 marca 2010 r. do prezesa NSA.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 20 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w Sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Wskazanie Sędziego, objętego wnioskiem o wyłączenie, oraz przesłanek jego wyłączenia stanowi konieczny element wniosku, bez którego nie może on zostać rozpoznany przez Sąd. Jeśli wniosek nie zawiera elementów, o których mowa w cytowanym artykule, Sąd wzywa stronę do uzupełnienia go w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania.

Z akt sprawy wynika, iż J. C. nie zastosował się do wezwania Sądu z dnia 12 stycznia 2010 r. oraz z dnia 2 marca 2010 r., doręczonych mu odpowiednio w dniu 21 stycznia 2010 r. i 10 marca 2010 r., bowiem jedynie w piśmie z dnia 21 stycznia 2010 r., będącego odpowiedzią na wezwanie, zarzucił naruszenie zasad demokratycznego państwa prawa i Konstytucji RP oraz sformułował szereg zarzutów przeciwko działalności WSA w Warszawie i WSA w Łodzi. Nie wskazał ani sędziego ani przyczyn uprawdopodabniających jego wyłączenie, bowiem choć powołał Sędziego Bronisława Szydło, który wydał postanowienie z dnia 15 stycznia 2001 r. w sprawie II SA/Wa 687/09, to skarżący wskazał, iż ta sprawa nie ma tu nic wspólnego. Z kolei na zarządzenie z dnia 2 marca 2010 r. nie udzielił żadnej odpowiedzi.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie miał podstaw do rozpoznania wniosku i prawidłowo zarządził pozostawienie go bez rozpoznania. Zażalenie J. C. nie ma za zatem usprawiedliwionych podstaw a pozostałe okoliczności podniesione w zażaleniu nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości wydanego zarządzenia w niniejszym postępowaniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.