Postanowienie NSA z 15 maja 2015 r., I OZ 476/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.N. na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 1217/14

Sprawa

w sprawie ze skargi R.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia uchylić postanowienie zawarte w punkcie 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 1217/14 i zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz R.N. kwotę 700 (słownie: siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Borowiec przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 1217/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] (pkt 1), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana (pkt 2) oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącego R.N. kwotę 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3).

R.N., na podstawie art. 194 § 1 pkt 9 w związku z art. 227 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), wniósł zażalenie na postanowienie w zakresie kosztów postępowania, zawarte w punkcie trzecim w/w wyroku. Wskazał, że Sąd pierwszej instancji przyjął błędną podstawę przyznania zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, bowiem prawidłową podstawę stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Niniejsza sprawa dotyczy zaskarżonej należności pieniężnej z tytułu opłaty adiacenckiej (w kwocie 2.460,50 zł), dlatego też, na mocy § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 3 cyt. rozporządzenia, minimalna stawka zastępstwa radcy prawnego wynosi 600 zł. W konsekwencji, po uwzględnieniu wpisu w kwocie 100 zł, prawidłowo zasądzona kwota zwrotu kosztów postępowania winna wynosić 700 zł, a nie 340 zł.

Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącego kwoty 700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, jak również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zawiera usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 231 p.p.s.a., wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.

W niniejszej sprawie przedmiotem sprawy jest ustalenie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nr [...], położonej w P. przy ul. [...]. Skoro przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest opłata adiacencka, czyli akt ustalający należność pieniężną w formie daniny publicznej, to wysokość tego zobowiązania stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 216 p.p.s.a., od której należny jest wpis stosunkowy. Również fakt kwestionowania zasadności naliczenia opłaty adiacenckiej, a nie jej wysokości, nie ma wpływu na sposób ustalania rodzaju wpisu, stosunkowego bądź stałego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2010 r. sygn. akt I OZ 70/10, LEX nr 658773).

Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wniosek o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 (art. 209 p.p.s.a.).

W świetle art. 205 § 2 p.p.s.a, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie regulują szczegółowych zasad ustalania wysokości przysługujących stronie należności, odsyłając w tym zakresie do przepisów odrębnych. W przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez radcę prawnego, zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a cyt. rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, oblicza się na podstawie § 6 tego rozporządzenia.

W niniejszej sprawie wartością przedmiotu zaskarżenia była należność pieniężna w wysokości 2.460,50 zł. Z § 6 pkt 3 powołanego rozporządzenia wynika, że przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 1.500 zł do 5.000 zł stawka minimalna wynagrodzenia dla radcy prawnego wynosi 600 zł. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu naruszył art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe ustalenie wysokości przyznanych skarżącemu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw w zakresie kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego. Mimo, że jak wyżej wskazano, sprawa dotyczyła należności pieniężnej, błędnie uznał, iż jest to inna sprawa i zastosował § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c cyt. rozporządzenia, zamiast § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 3 tego rozporządzenia.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, orzekł, jak w sentencji postanowienia. Zasądzona od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz R.N. kwota 700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania obejmuje koszty sądowe – uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego reprezentującego skarżącego w kwocie 600 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, bowiem z akt sprawy nie wynika, aby została ona przez stronę uiszczona. Nie orzekł również o kosztach postępowania zażaleniowego, ponieważ przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości orzeczenia zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. przyznają stronie prawo do zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną od orzeczenia sądu pierwszej instancji oddalającego lub uwzględniającego skargę. Tylko w tych przypadkach, na podstawie art. 209 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny jest obowiązany do zamieszczenia z urzędu w orzeczeniu rozstrzygnięcia o kosztach.