Postanowienie NSA z 18 czerwca 2013 r., I OZ 477/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 502/12 odrzucające wniosek o przywróceniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi K. K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie powierzenia pełnienia obowiązków służbowych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać wniosek K. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu

Skład

Sędzia NSA Maria Wiśniewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 502/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniosek K. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie z jego skargi na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie pełnienia obowiązków służbowych.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wyrokiem z dnia 26 września 2012 r. Sąd oddalił skargę K. K. Następnie w dniu 1 lutego 2013 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącego złożył w Sądzie skargę kasacyjną od wyroku z dnia 26 września 2012 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Sąd uznał, że skarga kasacyjna została wniesiona z przekroczeniem terminu do jej wniesienia, o którym mowa w art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "P.p.s.a."). Odpis wyroku z dnia 26 września 2012 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony stronie w dniu 12 listopada 2012 r., wobec tego termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 12 grudnia 2012 r. Przed upływem tego terminu, w dniu 19 listopada 2012 r., strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata, który uzupełniła w dniu 6 grudnia 2012 r. W dniu 19 grudnia 2012 r. stronie został doręczony odpis postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 grudnia 2012 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Strona, pomimo prawidłowego pouczenia, nie wniosła sprzeciwu od powyższego rozstrzygnięcia, wobec czego postanowienie to wywołuje skutki prawomocnego orzeczenia sądu (art. 259 § 1 i 3 P.p.s.a.). Zdaniem Sądu, z dniem 19 grudnia 2012 r. ustała przyczyna, ze względu na którą strona nie mogła wnieść skargi kasacyjnej, oczekując na rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy. Niewątpliwie najpóźniej z dniem 27 grudnia 2012 r., to jest z dniem uprawomocnienia się postanowienia referendarza, strona w sposób pewny dowiedziała się, że nie został dla niej prawomocnie ustanowiony z urzędu profesjonalny pełnomocnik procesowy (adwokat) w celu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji, skoro strona nie zakwestionowała rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy, powinna była złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w terminie 7 dni liczonym – z korzyścią dla strony – od dnia 27 grudnia 2012 r. Wobec tego termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 3 stycznia 2013 r.

Sąd stwierdził, że skarżący od 26 listopada 2012 r. do 31 stycznia 2013 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. We wniosku o przywrócenie terminu strona podała, że zwolnienie to miało związek z przewlekłą chorobą kręgosłupa, która uniemożliwiała poruszanie się, jednakże na przedmiotowych zwolnieniach w rubryce 15 "Wskazania lekarskie" została wpisana cyfra 2, co zgodnie z wyjaśnieniem umieszczonym na drukach oznacza, że "chory może chodzić". Jak wynika z akt sprawy, skarżący w okresie objętym zwolnieniem lekarskim, a zatem w czasie, w którym, jak twierdzi, choroba kręgosłupa uniemożliwiała mu poruszanie się, skutecznie dokonał jednej z takich czynności przez uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy - w dniu 6 grudnia 2012 r. Bezpośrednio w Biurze Podawczym WSA w Poznaniu zostało złożone podpisane przez skarżącego pismo uzupełniające wniosek o przyznanie prawa pomocy. Tym samym Sąd uznał, że stan zdrowia skarżącego w okresie, o którym wyżej mowa, nie stanowił należytego uzasadnienia dla przyjęcia, że złożenie przedmiotowego wniosku w dniu 1 lutego 2013 r. nastąpiło z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., co skutkowało jego odrzuceniem na podstawie art. 88 P.p.s.a.

Na powyższe postanowienie skarżący K. K. wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zarzucił, że stan jego zdrowia uniemożliwiał mu złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w czasie, gdy przebywał na zwolnieniu lekarskim. Ponadto Sąd pierwszej instancji błędnie ustalił upływ terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Umieszczone na zwolnieniu lekarskim wskazanie nr 2 "chory może chodzić" nie oznacza możliwości złożenia przez skarżącego skargi kasacyjnej, adnotacja ta bowiem nie świadczy o możliwości wykonywania wszelkich czynności związanych z aktywnością życiową człowieka. Dlatego czynności uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy dokonała żona skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i 87 P.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4).

Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie dochował terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi. Przyjął bowiem, że przyczyna ustała w dniu, w którym uprawomocniło się postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w postaci adwokata z urzędu, to jest w dniu 27 grudnia 2012 r. Zatem wniosek mógł być skutecznie złożony najpóźniej w dniu 3 stycznia 2013 r., czego skarżący nie uczynił. W tym czasie wprawdzie skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim, które trwało od 26 listopada 2012 r. do 31 stycznia 2013 r., lecz nie stanowiło to, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, przeszkody w skutecznym działaniu procesowym skarżącego, gdyż jak wynika z druku zwolnienia lekarskiego mógł on chodzić.

Zgodzić należy się z zarzutami skarżącego, że sama adnotacja zawierająca na druku zwolnienia lekarskiego ZUS ZLA wskazanie lekarskie "chory może chodzić" nie oznacza, że był on w stanie wykonywać wszystkie czynności związane z pełną aktywnością człowieka. Jak wynika z treści zażalenia, choroba kręgosłupa, która była powodem niezdolności skarżącego do pracy, uniemożliwiała mu skuteczne działania procesowe w sprawie. Podjął je natychmiast w pierwszym dniu po zakończeniu zwolnienia lekarskiego. Świadczy to o tym, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej został złożony w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi do złożenia skargi kasacyjnej.

Racjonalne jest stanowisko skarżącego, że zwolnienie lekarskie, z którego korzystał, uniemożliwiło mu podjęcie w pełnym zakresie skutecznych działań, takich jak ustanowienie adwokata do sporządzenia skargi kasacyjnej i wystąpienia do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Natomiast fakt podjęcia przez skarżącego w dniu 6 grudnia 2012 r. w czasie choroby działań procesowych, polegających na złożeniu w Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu żądanych przez Sąd dokumentów, nie oznacza, że skarżący przez cały czas zwolnienia mógł jednakowo działać. Trudno odmówić wiarygodności skarżącemu, że czynności tej w jego imieniu dokonała żona.

Zasadne wydaje się przyjęcie, że choroba uniemożliwiała skarżącemu skuteczne podjęcie właściwych działań procesowych zmierzających do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, a tym samym jego zażalenie jest zasadne.

Z tych względów na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.