Postanowienie NSA z 14 czerwca 2013 r., I OZ 481/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 630/13 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. K. na pismo Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy z dnia 6 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 630/13 odmówił Z. K. przyznania prawa pomocy.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy z dnia 6 marca 2013 r., nr [...].

W uzasadnieniu skargi podniósł, że pismo to nie realizuje jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wraz ze skargą Z. K. wystąpił do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.

Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Powołany wyżej przepis znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia na postawie art. 58 § 1 tej ustawy, to znaczy jeżeli skarga jest niedopuszczalna.

W ocenie Sądu sytuacja taka występowała w niniejszej sprawie, albowiem skarga Z. K. jest niedopuszczalna.

Sąd wskazał, iż przedmiotem skargi jest pismo Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy z dnia 6 marca 2013 r., nr NK/I/17/13. Pismo to stanowi odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia 21 lutego 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej. Przy powyższym piśmie przekazano skarżącemu część "Ekspertyzy oceny stanu technicznego stropów drewnianych lokali mieszkalnych w oficynie budynku przy ul. [...] w Warszawie". Jednocześnie poinformowano skarżącego, że niezbędne jest opróżnienie zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego przed przeprowadzeniem remontu stropu uporządkowaniem przewodów kominowych.

Zdaniem Sądu I instancji, zaskarżone w niniejszej sprawie pismo nie stanowi decyzji administracyjnej ani postanowienia. Treści zawartych w tym piśmie nie można poczytywać jako odmowy udostępnienia informacji publicznej. Jest to pismo o charakterze informacyjnym, a ponadto przy piśmie tym przekazano skarżącemu część dokumentu "Ekspertyzę oceny stanu technicznego stropów drewnianych lokali mieszkalnych w oficynie budynku przy ul. [...] w Warszawie". Pismo to nie zawiera podstawowego elementu decyzji administracyjnej jakim jest rozstrzygnięcie. Nie posiada ono więc cech indywidualnego rozstrzygnięcia w sprawie z zakresu administracji publicznej. W ocenie Sądu, zaskarżonego pisma nie można również uznać za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decyduje o tym przede wszystkim informacyjny charakter tego pisma, który nie pozwala rozpatrywać go w kategorii aktu lub czynności. Dany akt lub czynność aby mogła być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązku określone przepisami prawa administracyjnego (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 61). Tymczasem zaskarżone pismo nie rozstrzyga w żaden sposób o uprawnieniach lub obowiązkach skarżącego wynikających z przepisów prawa.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia Z.K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573).

Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;
2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z kolei, zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 1 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Jeżeli zatem skarga została wniesione w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, to uprawnia to do oddalenia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotem wniesionej przez skarżącego skargi było pismo Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy z dnia 6 marca 2013 r., nr [...], przy którym przekazano skarżącemu część "Ekspertyzy oceny stanu technicznego stropów drewnianych lokali mieszkalnych w oficynie budynku przy ul. [...] w Warszawie" oraz poinformowano skarżącego, że niezbędne jest opróżnienie zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego przed przeprowadzeniem remontu stropu uporządkowaniem przewodów kominowych. Pismo to miało wyłącznie charakter informacyjny. Nie stanowiło natomiast decyzji administracyjnej, gdyż nie zawierało wszystkich elementów konstytutywnych takiej decyzji, w tym w szczególności rozstrzygnięcia o istocie sprawy. W sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej rozstrzygnięcie o istocie sprawy nie może być dorozumiane, bowiem decyzja administracyjna nie jest jedyną formą działania administracji, w jakiej następuje załatwienie tej kategorii spraw indywidualnych. Każda z dopuszczalnych w tym zakresie form działania organu powinna mieć miejsce w ściśle określonych sytuacjach oraz mieć przewidzianą dla nich treść, jak również odpowiadać warunkom formalnym określonym w prawie dla każdej z nich Jak trafnie wywiódł zatem Sąd I instancji, zaskarżone pismo ma charakter informacyjny, a sprawa zainicjowana ww. skargą nie mieści się we właściwości sądu administracyjnego zakreślonej w art. 3 § 2 P.p.s.a. Z tego względu złożony w tej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 247 P.p.s.a., podlegał oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.