Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 102/14, na podstawie art. 249a w związku z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658 ze zm.), umorzył postępowanie o przyznanie Z. Ś. prawa pomocy w sprawie z jego skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący złożył w dniu 11 października 2016 roku wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Sąd I instancji wskazał, że w złożonym wniosku skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że zamierza skarżyć "III SAB/Kr 102/14 z 22 września 2016 r.". W ocenie Sądu I instancji w okolicznościach rozpatrywanej sprawy zachodziły podstawy do umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. Sprawa, w której został złożony wniosek, została prawomocnie zakończona postanowieniem odrzucającym skargę Z. Ś. wydanym w dniu 3 marca 2015 r. Jednocześnie z informacji o przedmiocie zaskarżenia zawartych w przedmiotowym wniosku nie wynika, by skarżący zamierzał skorzystać z nadzwyczajnych środków zaskarżenia Poza tym, w sprawie nie zapadło żadne orzeczenie w dniu wskazanym przez skarżącego we wniosku - tj. 22 września 2016 r.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W niniejszej sprawie w dniu 19 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną Z. Ś. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2015 r. odrzucono zażalenie na odrzucenie skargi kasacyjnej. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie, które zostało odrzucone postanowieniem z dnia 9 listopada 2015 r. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 grudnia 2015 r. (k. 109 akt sądowych), nie zostało zaskarżone, a zatem uprawomocniło się w dniu 29 grudnia 2015 r. Następnie, w dniu 28 lipca 2016 roku (data nadania, k. 130 akt sądowych) skarżący wniósł do Sądu I instancji pismo, które zostało, na skutek wezwania Sądu (k. 133 akt sądowych), sprecyzowane jako wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (k. 156 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia 22 września 2016 r. (k. 162 akt sądowych) wezwano go do uzupełnienia i podpisania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W dniu 6 października 2016 r. (data nadania, k. 167 akt sądowych) skarżący złożył wniosek na właściwym urzędowym formularzu. W rubryce dotyczącej przedmiotu zaskarżenia wpisał wyłącznie sygnaturę akt niniejszej sprawy - tj. III SAB/Kr 102/14, oraz datę wydania aktu, który zamierza zaskarżyć - tj. 22 września 2016 r.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji, zgodnie z którym rozpoznanie wniosku stało się zbędne w rozumieniu art. 249a p.p.s.a. O konieczności zastosowania tej regulacji zadecydował, jak słusznie wywiedziono w zaskarżonym postanowieniu, stan sprawy (prawomocnie zakończone postępowanie) oraz treść wniosku, w którym brak było żądań co do wzruszenia końcowego rozstrzygnięcia sprawy (podana została data nieistniejącego orzeczenia - postępowanie zostało prawomocnie zakończone w grudniu 2015 r., a wnioskodawca wskazał, że chciałby skarżyć orzeczenie z 22 września 2016 r.). Z tego względu zaskarżone postanowienie Sądu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy należało uznać za prawidłowe.
Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.