Postanowienie NSA z 13 lipca 2012 r., I OZ 489/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Po 1055/11 odrzucające zażalenie K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 1055/11 o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Od orzeczenia

od wyroku z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Po 1055/11

Skład

Sędzia NSA Leszek Leszczyński przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Po 1055/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie K.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 1055/11 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Po 1055/11 w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 29 lutego 2012 r. WSA w Poznaniu oddalił skargę K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie zasiłku celowego. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został skarżącemu doręczony wraz z pouczeniem co do trybu i terminu zaskarżenia tego orzeczenia.

W wymaganym trzydziestodniowym terminie K.K. wniósł do Sądu osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2012 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśnił, iż zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, co w sprawie nie miało miejsca. Odpis postanowienia z dnia 26 kwietnia 2012 r. został doręczony skarżącemu w dniu 7 maja 2012 r. wraz z pouczeniem co do trybu i terminu zaskarżenia tego orzeczenia (k. 76, 78), w tym o wymogu sporządzenia zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym.

Na postanowienie z dnia 26 kwietnia 2010 r. K.K. wniósł w terminie zażalenie tytułując je jako "odwołanie od postanowienia z dnia 26.4.12 II SA/Po 1055/11". Zażalenie to - podobnie jak skargę kasacyjną - strona sporządziła osobiście.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał dalej w zaskarżonym postanowieniu, że w/w zażalenie, pomimo istnienia tzw. przymusu adwokackiego, czyli obowiązku sporządzenia przez uprawnione osoby wymienione w treści art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a., o czym skarżący został należycie pouczony, zostało przygotowane i wniesione przez niego osobiście.

K. K. złożył zażalenie na powyższe postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Art. 194 § 4 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny określa, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 p.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego.

K. K., pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odrzucające skargę kasacyjną, również sporządzoną osobiście przez stronę. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 p.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie skarżącego było niedopuszczalne, co oznacza, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.