Postanowienie NSA z 23 marca 2017 r., I OZ 489/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1201/15 oddalające wniosek A. F. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1201/15

Sprawa

w sprawie ze skarg R. S., A. F. i B. J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skarg R. S., A. F. i B. J. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości w pkt l. odrzucił skargę R. S.; w pkt II. zwrócił skarżącemu R. S. kwotę 200,00 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi; w pkt III. oddalił skargi A. F. i B. J. W dniu 12 sierpnia 2016 r. A. F. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1201/15 wydanego z rażącym naruszeniem prawa, któremu zarzucił naruszenie art. 145 § 1, 145 a, w związku z art. 10 K.p.a. ze względu na nieustalenie prawidłowego kręgu stron postępowania. W ocenie wnioskodawcy Sąd na podstawie art. 61 § 4 K.p.a. winien z urzędu dokonać sprostowania, gdyż Wojewoda Małopolski ustalił prawidłowy krąg postępowania w myśl art. 28 K.p.a. W ocenie wnioskodawcy Sąd sam ze sobą prowadził postępowanie, co jest niezgodne z art. 45 Konstytucji RP wynikającym z art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka. W świetle zachodzących wątpliwości co do jego treści w zakresie wskazania przez Sąd uczestników prowadzonego postępowania na prawach strony, pomimo braku atrybutów i legitymacji prawnej do występowania w takim charakterze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 30 września 2016 r. oddalił powyższy wniosek.

Sąd wskazał, że konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości. Zdaniem Sądu zarówno treść sentencji wyroku Sądu z dnia 29 stycznia 2015 r. jak i jego uzasadnienie nie budzą wątpliwości. W sposób czytelny i jasny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, jak również motywy jakimi kierował się Sąd. Sąd podkreślił, że wykładnia orzeczenia polega na wyjaśnieniu wątpliwości co do jego treści, nie zaś na zmianie rozstrzygnięcia Sądu. Temu celowi służy wyłącznie skarga kasacyjna. Nie mieści się zatem w ramach wykładni, o której mowa w art. 158 P.p.s.a., zmiana stron postępowania sądowego.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. F. Zarzucił rażące naruszenie art. 158 P.p.s.a. poprzez odmowę wykładni wyroku w sytuacji, gdy jego treść jest wieloznaczna i budzi poważne wątpliwości

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 158 P.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia taka powinna zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia (jak i jego uzasadnienia), ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać, nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać również do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawnych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OZ 51/07; postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1364/07; postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 427/08; postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 462/11).

W niniejszej sprawie należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że nie zachodzi konieczność dokonania wykładni wyroku z dnia 29 stycznia 2016 r., albowiem treść orzeczenia sformułowana jest w sposób jasny i nie budzi żadnych wątpliwości co do zakresu i treści rozstrzygnięcia oraz jego przedmiotu. Podnoszone we wniosku o wykładnię nieustalenie przez Sąd prawidłowego kręgu stron postępowania w istocie stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu, która dopuszczalna jest jedynie w drodze skargi kasacyjnej. Jak wynika z akt sprawy, od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1201/15, skarżący wywiódł skargę kasacyjną, zatem wyrok ten zostanie poddany kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w granicach zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.