Postanowienie NSA z 31 stycznia 2018 r., I OZ 49/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 grudnia 2017 roku sygn. akt III SA/Gd 646/17 oddalające wniosek o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 września 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 646/17

Sprawa

w sprawie ze skargi K. C. na zawiadomienie Dowódcy [...] Brygady Obrony Wybrzeża w S. z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...] w przedmiocie podtrzymania stanowiska o sposobie załatwienia skargi dotyczącej mobbingu postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 8 grudnia 2017 roku sygn. akt III SA/Gd 646/17 wydanym na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił wniosek K. C. o uzupełnienie postanowienia z dnia 11 września 2017 roku odrzucającego jego skargę na zawiadomienie Dowódcy [...] Brygady Obrony Wybrzeża w S. z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...] w przedmiocie podtrzymania stanowiska o sposobie załatwienia skargi dotyczącej mobbingu.

W uzasadnieniu wskazano, że w ocenie wnioskodawcy przedmiotem postanowienia z dnia 11 września 2017 roku powinna być zupełnie inna kwestia niż zawiadomienie Dowódcy [...] Brygady Obrony Wybrzeża w S. z dnia [...] czerwca 2017 roku - tj. jego sprzeciw z dnia 30 maja 2017 r. Wyjaśniono, że K. C. we wniosku o uzupełnienie tego postanowienia domagał się albo rozpatrzenia jego sprzeciwu, albo uzupełnienia postanowienia o rozstrzygnięcie, że rozpatrywanie takich sprzeciwów nie należy do właściwości WSA. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że powołane we wniosku pismo z dnia 30 maja 2017 r., znajdujące się w aktach administracyjnych, nie było skierowane do sądu, a do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...]. Zdaniem Sądu tak sformułowany wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 11 września 2017 roku w istocie kwestionuje je merytorycznie, zarzucając jego nieprawidłowość w określeniu przedmiotu zaskarżenia. W tej sytuacji Sąd uznał, że nie zachodzą podstawy do uzupełnienia kwestionowanego orzeczenia.

Zażalenie na to postanowienie złożył K. C., domagając się rozpatrzenia jego sprzeciwu z dnia 30 maja 2017 roku, ewentualnie uzupełnienia postanowienia z dnia 11 września 2017 roku o stwierdzenie, że sąd administracyjny nie zajmuje się rozpatrywaniem tego rodzaju pism.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 p.p.s.a. powyższy przepis ma również zastosowanie do postanowień. Wyjaśnić w tym miejscu wypada, że instytucja uzupełnienia wyroku lub postanowienia nie służy wyjaśnianiu wątpliwości, jakich nabrała strona skarżąca po wydaniu orzeczenia. Merytoryczna polemika ze stanowiskiem Sądu I instancji może bowiem odbywać się jedynie za pośrednictwem odpowiednich środków zaskarżenia, tj. skargi kasacyjnej lub zażalenia. Podkreślić trzeba zatem, że uzupełnienie orzeczenia dotyczy wyłącznie sytuacji, w których orzeczenie jest niekompletne.

W warunkach rozpoznawanej sprawy uznać należy za w pełni prawidłowe stanowisko Sądu I instancji co do założenia, że w postanowieniu z dnia 11 września 2017 roku orzeczono o całości skargi złożonej przez K. C. w dniu 10 lipca 2017 roku do WSA w Gdańsku za pośrednictwem Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w S., uznając, że jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący, nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Trafnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek skarżącego w tym przedmiocie.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu, zaznaczyć trzeba, że kwestia dotycząca błędnego w ocenie żalącego określenia przez WSA w Gdańsku przedmiotu wniesionej przez niego skargi i w konsekwencji wydania orzeczenia, które nie dotyczyło istoty sprawy, może być podnoszona w środku odwoławczym od postanowienia odrzucającego skargę. Skarżący został o tym bardzo szczegółowo pouczony w piśmie z dnia 11 października 2017 roku (k. 33). Podnoszona kwestia nie może być przedmiotem rozważań w postępowaniu wpadkowym toczącym się w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a.

Wobec powyższego, zaskarżone postanowienie należy uznać za odpowiadające prawu, a zażalenie za podlegające oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.