Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1709/07 odrzucił zażalenie W. T. na postanowienie tego Sądu z dnia 16 lipca 2009 r. odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi W. T. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2007 r. w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że z regulacji zawartej w art. 194 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wynika, iż zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, których przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania, a więc na postanowienia uniemożliwiające rozpoznanie skargi.
Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd zaskarżonym postanowieniem odmówił zawieszenia postępowania, czyli odmówił opóźnienia w rozpoznaniu skargi. Doręczając jego odpis skarżący został poinformowany o braku możliwości wniesienia środka zaskarżenia, który nie przysługuje, co skarżący zignorował i w dniu 24 lipca 2009 r. złożył zażalenie na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania, które jako niedopuszczalne zostało odrzucone.
Na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł W. T., stwierdzając, że nie opóźnia skargi a jest to jego wymaganie praworządnego rozpoznania skargi, przy której podstawowym problemem jest kradzież jego pisma złożonego w dniu 4 grudnia 2006 r. do Prezydent H. G. – W. w pierwszym dniu jej urzędowania, na które nie otrzymał odpowiedzi, co spowodowało utratę przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i uniemożliwienie mu realizacji wynalazków do redukcji strat benzyny w samochodach. Ponadto wskazał, iż nie była to pierwsza kradzież jego pism.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przyjętą w postępowaniu sądowoadministracyjnym regułą, wyrażoną w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a.
Zażalenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, kiedy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. Jeśli ustawa przewiduje wydanie postanowienia czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje zażalenie, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (tak m. in. H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 581).
Przepis art. 194 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zawieszeniu postępowania i odmowie podjęcia zawieszonego postępowania.
Skoro w katalogu postanowień wymienionych w art. 194 § 1 P.p.s.a. nie ma postanowienia, którego przedmiotem jest odmowa zawieszenia postępowania, a jednocześnie prawa do zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia nie przewidział ustawodawca również w przepisach szczególnych, to należy przyjąć, że takie postanowienie jest niezaskarżalne w drodze zażalenia. Takie stanowisko jest również prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienie z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OZ 1138/08, z dnia 7 maja 2007 r. sygn. akt II OZ 411/08, z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt II FZ 167/08, z dnia 24 września 2008 r. sygn. akt II GZ 233/08 i z dnia 30 września 2008 r. sygn. akt II GZ 235/08).
Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że postanowienie z dnia 16 lipca 2009 r. nie podlegało zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.