Postanowienie NSA z 25 maja 2018 r., I OZ 497/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1024/16

Sprawa

w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Maciej Dybowski przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1024/16 (dalej postanowienie z 5 kwietnia 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił zażalenie A. M. (dalej skarżący) na postanowienie z dnia 3 lutego 2017 r. II SA/Bd 1024/16 (dalej postanowienie z 3 lutego 2017 r.) Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia z 5 kwietnia 2017 r. wskazał, że pismem z 6 marca 2017 r., które wpłynęło do Sądu dnia 9 marca 2017 r., skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z 3 lutego 2017 r. Z uwagi na to, że ww. zażalenie nie zostało podpisane, skarżący został zobowiązany przez Sąd do jego podpisania lub nadesłania podpisanego odpisu zażalenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący nadesłał podpisany przez siebie odpis zażalenia z 6 marca 2017 r.

WSA stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało sporządzone i podpisane przez skarżącego osobiście. Zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (art. 194 § 4 zd. 1 ppsa). Skarżący nie jest ani radcą prawnym, ani adwokatem, ani żadną z osób wskazanych w art. 175 § 2 i 3 ppsa. Skarżący, mimo świadomości istnienia obowiązku sporządzenia zażalenia przez podmiot do tego uprawniony, o czym został skutecznie pouczony pismem z 23 lutego 2017 r. (punkt 5 pouczenia), samodzielnie zainicjował postępowanie odwoławcze. Sąd I instancji odrzucił – jako niedopuszczalne – zażalenie na podstawie art. 178 w zw. z art. "198" [winno być "197 § 2" ppsa] (k. 75-76, 82, 88, 89, 90-94, 96-97, 103-104, 105, 106, 110, 112-113 akt sądowych).

Na postanowienie z 5 kwietnia 2017 r. skarżący złożył zażalenie z 9 maja 2017 r., zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że skarżący winien złożyć skargę kasacyjną z podpisem adwokata bądź radcy prawnego i nie wezwaniu skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej, a następnie nie wezwaniu strony do uzupełnienia braku formalnego zażalenia z 6 marca 2017 r., tj. podpisania go przez adwokata bądź radcę prawnego. Zdaniem skarżącego, Sąd winien w pierwszej kolejności wezwać do uzupełnienia braku formalnego, jakim jest niepodpisanie skargi kasacyjnej, a następnie - w przypadku jej niepodpisania - winien dopiero odrzucić zażalenie.

Skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne wezwanie do uzupełnienia braku formalnego; uwzględnienie w/w zażalenia jako oczywiście uzasadnionego (k. 103-104, 112-113 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie jest trafny, bowiem zaskarżone postanowienie oparte jest na prawidłowych ustaleniach faktycznych. Skarżący w istocie dąży do wykazania nieprawidłowego zastosowania art. 178 w zw. z art. 194 § 4 i art. 197 § 2 ppsa.

Stosownie do art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej ppsa) zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone - w zakresie normatywnym, istotnym dla kontrolowanej sprawy - przez adwokata lub radcę prawnego. Ograniczeń tych nie stosuje się, gdy zażalenie to sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 194 § 4 w zw. z art. 175 § 2 i 3 ppsa).

Zgodne z owymi przepisami, zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno zostać sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika (przymus adwokacki). Niedopełnienie tego obowiązku jest brakiem nieusuwalnym zażalenia i skutkuje jego odrzuceniem na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa (postanowienie NSA z 22.2.2011 r. II GZ 58/11; J. P. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 528, uw. 13).

Ponieważ zażalenie to zostało podpisane osobiście przez skarżącego, a nie przez profesjonalnego pełnomocnika, to uznać należało, że nie spełnia ono wymogu określonego w art. 194 § 4 ppsa. Skarżący nie wykazał, że należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 i 3 ppsa. Skoro przedmiotowe zażalenie nie zostało sporządzone przez podmiot do tego uprawniony, podlega odrzuceniu.

Pouczenie udzielone przez Sąd w piśmie sądowym z 23 lutego 2017 r. II SA/Bd 1024/16 było prawidłowe i wyraźnie wskazało, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (pkt 5 pouczenia; k. 82 akt sądowych). Na Sądzie I instancji nie spoczywał obowiązek wezwania do uzupełnienia braku formalnego zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, bowiem jest to brak nieusuwalny. Postanowieniem z 5 kwietnia 2017 r. Sąd I instancji trafnie zatem odrzucił zażalenie na postanowienie z 3 lutego 2017 r.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.