Postanowienie NSA z 18 stycznia 2010 r., I OZ 5/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 467/09 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego

Sprawa

w sprawie ze skargi J. J. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Ewa Dzbeńska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, w sprawie ze skargi J. J. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie jest wystarczająca do uznania, iż w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Powołane przez skarżącego okoliczności, w tym "korzystne, dotychczasowe ustalenia poczynione w toczącym się postępowaniu karnym" nie stanowią, zdaniem Sądu I instancji, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a. Ponadto, Sąd nie może orzekać na podstawie ustaleń dokonanych w toku postępowania karnego, a więc prowadzonego przez inne właściwe organy wymiaru sprawiedliwości, przed zakończeniem tego postępowania prawomocnym orzeczeniem.

Podniesiony przez skarżącego brak gwarancji ponownego przyjęcia do służby, po spełnieniu przesłanek z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277 ze zm.) również nie wskazuje na konkretne zdarzenia (okoliczności) świadczące o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego jest uzasadnione.

Za niewystarczające należało też uznać uzasadnienie wniosku w części dotyczącej ciężkiej sytuacji rodzinnej. Skarżący nie wyjaśnił przyczyn niepodejmowania pracy zawodowej przez żonę, a także nie uprawdopodobnił, że jego dziecko wymaga leczenia.

Ponadto, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało już wykonane. Zaskarżony rozkaz personalny określał bowiem datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji co nastąpiło w dniu [...] lipca 2009 r. Przesłanką zastosowania instytucji wstrzymania wykonania jest, jak już wyżej wskazano, groźba wystąpienia skutków, o których mowa w powołanym wcześniej przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Instytucja ta nie służy odwróceniu już zaistniałych następstw wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie ma zatem podstaw do jej zastosowania, gdy wszystkie skutki, które mogły wyniknąć z wykonania decyzji już wystąpiły. Wstrzymanie wykonania decyzji jest bowiem w takim przypadku bezprzedmiotowe.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. J., wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu.

W uzasadnieniu wnoszący zażalenie wskazał, że stan rodzinny i sytuacja materialna został właściwie udokumentowana, w szczególności przyczyny niepodejmowania pracy przez żonę skarżącego. Nie jest zasadnym również stanowisko Sądu, iż wniosek o wstrzymanie wykonania rozkazu jest bezprzedmiotowy, skoro skutki zwolnienia ze służby już wystąpiły. Przedmiotowy wniosek został złożony po to, aby skutki te nie wystąpiły, a przynajmniej by zostały złagodzone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl § 3 powołanego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji, podniósł dwie zasadnicze okoliczności. Po pierwsze, wskazał na to, iż zwolnienie ze służby pozbawi skarżącego stałego i jedynego źródła dochodu, a po drugie, wskazał, iż w kontekście dużych szans korzystnego zakończenia postępowania, zwolnienie ze służby spowodowałoby dla niego nieodwracalne skutki.

Odnosząc się do przedstawionej przez skarżącego argumentacji należy stwierdzić, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę w wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym oraz ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop (art. 114 i 115 tej ustawy). Ponadto w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu, funkcjonariuszowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za 6 miesięcy (art. 42 ust. 1 i 5 powołanej ustawy). W tym stanie rzeczy należy uznać, iż sytuacja materialna skarżącego w najbliższym czasie jest zabezpieczona. Natomiast jeżeli w wyniku postępowania sądowoadministracyjnego zostanie stwierdzona nieważność lub zostanie uchylony zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, to skarżący zostanie przywrócony do służby i za czas pozostawania poza służbą będzie miał wypłacone należne uposażenie, a zatem wykonanie rozkazu nie wywoła nieodwracalnych skutków. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Należy ponadto podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez sąd działania organu administracji publicznej. Objęcie skarżącego ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. Zatem w sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie Sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. W sytuacji gdy rozkaz personalny określił datę zwolnienia skarżącego ze służby na dzień [...] lipca 2009 r., to zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, w sytuacji gdy skutki, które wynikają z wykonania decyzji już wystąpiły.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.