Postanowienie NSA z 31 stycznia 2006 r., I OZ 50/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 31 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 października 2005 r. sygn. akt II SAB/Sz 99/04 odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi P. J. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Ś. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Barbara Adamiak

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 października 2005 r. sygn. akt II SAB/Sz 99/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił P. J. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, w sprawie z jego skargi na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Ś., w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

W uzasadnieniu wskazano, iż postanowieniem z dnia 18 stycznia 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, zaś Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OZ 242/05 oddalił zażalenie na to postanowienie.

Skarżący wezwany do uiszczenia wpisu należnego od złożonej w niniejszej sprawie skargi na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Ś., złożył ponownie wniosek o przyznanie przedmiotowego prawa - tym razem w zakresie całkowitym.

Przeprowadzona analiza powyższego wniosku doprowadziła Sąd do przekonania, że sytuacja materialna strony w istocie nie uległa zmianie w stosunku do tej, którą przedstawił w poprzednio złożonym wniosku. Zdaniem Sądu I instancji, za uzasadniony należy uznać pogląd wyrażony w wydanym w sprawie postanowieniu z dnia 18 stycznia 2005 r. oraz w prawomocnym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2005 r., że kierowanie przez P. J. takiej ilości pism do organów administracji oraz skarg, których tylko w okresie od stycznia do września 2005 r. w tutejszym Sądzie zarejestrowano 282, wskazuje na nieujawnione przez skarżącego źródła dochodu (np. ze sprzedaży mieszkania).

P. J. złożył zażalenie na to postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości, jako pozbawionego logiki procesowej i zasad doświadczenia życiowego. Skarżący podkreślił ponadto, iż kłamstwem jest stawiany mu zarzut zatajenia faktu sprzedaży mieszkania za kwotę 51.730 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawiania wszelkich istotnych okoliczności dotyczących jego sytuacji materialnej, której analiza umożliwia rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Niewątpliwie taką istotną okolicznością, mającą wpływ na ocenę, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy, jest fakt sprzedaży mieszkania w celu zamiany i umowy zamiany, który wynika z wskazanego przez Sąd I instancji, aktu notarialnego. Jednakże w złożonym na urzędowym formularzu - wniosku o przyznanie przedmiotowego prawa, skarżący całkowicie pominął tę okoliczność.

Podkreślenia wymaga ponadto fakt, iż twierdzenia skarżącego, że w rzeczywistości sprzedaż mieszkania nie stanowiła dla niego źródła jakiegokolwiek dochodu nie mają znaczenia, bowiem z urzędu wiadomym jest fakt, iż skarżący w dniu 9 maja 2000 r. zawarł akt notarialny sprzedaży w celu najmu i umowy zamiany swego mieszkania w Ś. i z tego tytułu uzyskał kwotę 51.730 zł, co świadczy, iż P. J. poza otrzymywaną rentą posiada inne środki finansowe. Niewątpliwie zaś powołany akt notarialny jest wiążący dla Sądu.

Ponadto należy zaznaczyć - jak uczynił to Sąd I instancji - iż skarżący wnosząc kolejny w sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie wykazał, aby jego sytuacja materialna uległa zmianie, stąd aktualnym pozostaje pogląd wyrażony zarówno w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 stycznia 2005 r., jak i w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2005 r., zważywszy że wówczas skarżący wnosił o przyznanie przedmiotowego prawa w zakresie częściowym.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.