Uzasadnienie
Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] października 2011 r. przyznał świadczenie z funduszu alimentacyjnego dla F. I. w kwocie 200 zł miesięcznie na okres od dnia 1 października 2011 r. do dnia 30 września 2012 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. odmówił E. I. wznowienia postępowania zakończonego powyższą decyzją. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu zażalenia E. I., postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2016 r.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył E. I. W skardze tej zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza z dnia [...] października 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), postanowieniem z dnia 16 stycznia 2017 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji podkreślił, że w sprawie zasadnicze znaczenie ma ustalenie pojęcia "w granicach danej sprawy". Z tych też względów odwołał się do uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, w której podniesiono, że o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wskazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową, a więc zarówno tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, jak i tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej.
W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji przyznającej świadczenie z funduszu alimentacyjnego. Przedmiotem zaś skargi uczynił postanowienie odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją objętą wnioskiem o wstrzymanie. W tej sytuacji, w ocenie Sądu I instancji, brak jest podstaw do stwierdzenia tożsamości podmiotowej powyższych aktów administracyjnych, a w konsekwencji niemożliwe jest zastosowanie ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 188 P.p.s.a., ewentualnie uwzględnienie zażalenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie może żądać wstrzymania wykonania decyzji przyznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego w postępowaniu toczącym się o odmowę wznowienia postępowania z uwagi na brak tożsamości podmiotowej powyższych aktów administracyjnych, podczas gdy zarówno w postępowaniu o przyznanie osobie uprawnionej do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, jak również w postępowaniu o wznowienie niniejszego postępowania stroną postępowania jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pomimo zatem braku ujęcia skarżącego w ramach postępowania o świadczenie z funduszu alimentacyjnego, skarżący posiada przymiot strony niniejszego postępowania, a tym samym tożsame pozostają zarówno podmioty, przedmiot, jak również podstawa prawna i faktyczna powyższych postępowań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Sąd I instancji prawidłowo w swoim rozstrzygnięciu odniósł się do kwestii dopuszczalności wstrzymania wykonania wskazanej we wniosku decyzji. Skarżący domaga się bowiem wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, a więc decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] października 2011 r. Norma art. 61 § 3 P.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kluczowe dla zakresu stosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. będzie mieć zatem, jakie znaczenie przyjmie się dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu bądź czynności. Należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw - prawnej i faktycznej.
Wskazać należy, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją przyznającą świadczenia alimentacyjne, nie zachodzi tożsamość przedmiotowa postępowania toczącego się w sprawie tej decyzji i zaskarżonego postanowienia. O odrębności tych postępowań, świadczy odmienność podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Podstawę wydania decyzji przyznającej świadczenia alimentacyjne stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7 ze zm.). Natomiast podstawą wydania postanowienia odmawiającego wznowienie postępowania stanowiły przepisy regulujące warunki wszczęcia postępowania w celu wzruszenia decyzji ostatecznej. Brak jest zatem tożsamości sprawy w jej znaczeniu materialnym, co uzasadniało stwierdzenie, że decyzja organu I instancji nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w niniejszym postępowaniu. Stąd też wniosek podlegał oddaleniu.
Z powyższych względów uznać należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązującego prawa.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.