Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił zażalenie A. K. na postanowienie tego Sądu z dnia 15 września 2015 r., którym odrzucono skargę strony. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zarządzeniem z dnia 12 października 2015 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia, które doręczone zostało w dniu 27 października 2015 r. i w tym dniu pełnomocnik nadesłał pełnomocnictwo dla radcy prawnego J. K. do reprezentowania A. K. w "postępowaniu sądowo-administracyjnym przed sądami administracyjnymi I i ewentualnie II instancji". W ocenie Sądu takie pełnomocnictwo nie wskazywało na umocowanie pełnomocnika do działania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a co za tym idzie jego nadesłanie nie stanowiło wykonania wezwania Sądu, co powodowało konieczność odrzucenia zażalenia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. K., zarzucając Sądowi naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem skarżącego przedłożone w niniejszej sprawie pełnomocnictwo wskazywało na umocowanie radcy prawnego do działania w imieniu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym w I jak i II instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, iż pełnomocnictwo, którego A. K. udzielił radcy prawnemu Jackowi Kotowiczowi, nie wskazywało na umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu strony w niniejszej sprawie. Użyty w tym pełnomocnictwie zwrot "w postępowaniu sądowo-administracyjnym przed sądami I i ewentualnie II instancji" wskazuje bowiem w sposób oczywisty na intencję udzielenia umocowania do działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jakie – ze samej swojej natury – toczy się przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jako sądem I instancji oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym, który jest sądem II instancji. Wynika to wprost z art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Ten drugi przepis posługuje się pojęciem "sprawa sądowoadministracyjna", stanowiąc, że właściwymi do rozpoznawania tego typu spraw są sądy administracyjne. Pełnomocnictwo, złożone w niniejszej sprawie, nie wskazuje wprawdzie wprost na Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy ani Naczelny Sąd Administracyjny, jako sądy, przed którymi pełnomocnictwo to ma być wiążące, jednakże uznać należy, iż jest ono sformułowane w sposób pozwalający bez wątpienia przyjąć, że intencją skarżącego było umocowanie radcy prawnego do działania w postępowaniu zarówno przed organami administracji, jak i sądami administracyjnymi, w sprawie dotyczącej roszczeń z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Stanowisko Sądu I instancji, wyrażone w sprawie, cechuje się nadmiernym i niepotrzebnym rygoryzmem i nie może być uznane za słuszne. Nadesłanie pełnomocnictwa pismem z dnia 27 października 2015 r. winno było być uznane za wykonanie wezwania do uzupełnienia braków zażalenia. Odrzucenie wniesionego środka zaskarżenia stanowiło naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., a co za tym idzie postanowienie wydane w tym przedmiocie podlega uchyleniu.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.