Postanowienie NSA z 9 listopada 2022 r., I OZ 513/22

Wydany

9 listopada 2022 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SPP/Sz 94/22 o odmowie przyznania prawa pomocy

Skład

Sędzia NSA Monika Nowicka przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi D. B. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Pismem z dnia 3 czerwca 2022 r. D. B. złożyła skargę na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego, zaś w odrębnym piśmie wniosła o ustanowienie adwokata z urzędu podnosząc, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrony swoich praw.

Zarządzeniem z dnia 13 lipca 2022 r. Sąd wezwał skarżącą do wykazania, czy przed wniesieniem skargi strona wyczerpała środek zaskarżenia poprzez wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie oraz nadesłania kopii tego ponaglenia wraz z dowodem jego nadania (złożenia), w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem uznania, że strona skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia.

W wyznaczonym terminie skarżąca złożyła pismo, w którym opisała kwestię przesyłania korespondencji do Sądu Rejonowego w [...] Wydziału Spraw Nieletnich. Do pisma dołączyła kilka załączników.

Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SPP/Sz 94/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tj. przez ustanowienie adwokata w sprawie z jej skargi na bezczynność organu w przedmiocie przyznania zasiłku celowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako "p.p.s.a.") z uwagi na brak poprzedzenia skargi wniesionej na bezczynność stosownym środkiem zaskarżenia w postaci ponaglenia, co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca.

W uzasadnieniu zażalenia (uzupełnionym pismem z dnia 12.10.2022 r.) skarżąca ponownie opisała okoliczności przesyłania korespondencji do Sądu Rejonowego w [...] Wydziału Spraw Nieletnich oraz powołała się na swoją trudną sytuację życiową związaną z brakiem środków finansowych.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje.

Zażalenie podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573).

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zastosował powołane wyżej przepisy w sposób prawidłowy. Skarżąca nie wykazała bowiem, by przed wniesieniem skargi skorzystała z przysługującego jej środka zaskarżenia w postaci ponaglenia (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Na powyższą okoliczność nie wskazują również dokumenty zgromadzone w sprawie, w tym odpowiedź na skargę złożona przez organ, czy też pismo skarżącej z dnia 20 lipca 2022 r. wraz z załącznikami.

Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia służących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wobec wniesienia skargi przed skorzystaniem z przysługującego stronie środka zaskarżenia w postaci ponaglenia skargę należało uznać za niedopuszczalną, co prawidłowo stwierdził Sąd I instancji. Oczywista niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego oznacza także oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., co z kolei powoduje, iż w przedmiotowej sprawie prawo pomocy skarżącej nie przysługuje.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż Sąd Wojewódzki prawidłowo odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność skargi.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.