Postanowienie NSA z 14 lipca 2010 r., I OZ 522/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.R. i E.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 maja 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 32/10 o zawieszeniu postępowania

Sprawa

w sprawie ze skargi J.R. i E.R. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogi postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Janina Antosiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi J.R. i E.R. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zawieszenie postępowania jest konieczne z uwagi na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania w przedmiocie zbadania zgodności z Konstytucją RP § 36 ust. 1 i 4 rozporządzenia z Rady Ministrów z dnia 21wrzesnia 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109). Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie zasadniczą kwestią jest wysokość odszkodowania ustalonego w oparciu o operat szacunkowy, sporządzony na podstawie przepisów, których zgodność z Konstytucją została zakwestionowana. Oznacza to, w ocenie Sądu I instancji, że wynik postępowania toczącego się przez Trybunałem może mieć wpływ na rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie niniejszej, co dawało podstawę do zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a.

Zażalenie na to postanowienie wnieśli J. i E.R., reprezentowani przez adwokata M.R., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do dalszego prowadzenia. W obszernym uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżących podkreślił, iż Sąd nie wskazał w sposób niebudzący wątpliwości jaki wpływ na wynik niniejszego postępowania będzie miało ewentualne rozstrzygnięcie, które zapadnie w sprawie zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym. Ponadto, zdaniem autora zażalenia, badanie zgodności z Konstytucją RP dotyczyć ma jedynie § 36 ust 1 i 4 powołanego wyżej rozporządzenia, a w przedmiotowej sprawie podstawą sporządzenia operatu szacunkowego był § 36 ust 2 tegoż rozporządzenia, który nie będzie objęty kontrolą Trybunału.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 125 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a. daje Sądowi możliwość zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z tą ostatnią sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Zauważyć należy, na co zwrócił uwagę także Sąd I instancji, że przed Trybunałem zawisła jest sprawa z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich, zarejestrowana pod sygn. akt K 4/10, o zbadanie zgodności:

1. art. 31 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z art. 45 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP;
2. § 36 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 roku w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, w zakresie, w jakim odnoszą się do szacowania gruntów zabudowanych lub przeznaczonych pod zabudowę, następnie przejmowanych (w celu budowy lub modernizacji) pod drogi publiczne, z art. 21 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

W przedmiotowej sprawie podstawą prawną operatu szacunkowego uczyniono § 36 ust. 2 przywołanego rozporządzenia, który to przepis nie został objęty wnioskiem Rzecznika. Zauważyć jednakże należy, że cały § 36 rozporządzenia zawiera wytyczne w przedmiocie określania wartości nieruchomości zajętych pod drogi publiczne, a poszczególne jego ustępy nie stanowią samodzielnych jednostek, bowiem odwołują się one wzajemnie do siebie, stanowiąc alternatywę (ust. 1 i 2) lub podstawę do odpowiedniego stosowania tych przepisów w innych sytuacjach faktycznych (ust. 4). Zachodzi więc uzasadniona podstawa do przyjęcia, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego może objąć w istocie całą regulację § 36, odnosząc się do wszystkich aspektów ustalania wartości nieruchomości.

Niezasadne są twierdzenia zawarte w zażaleniu J. i E.R., iż niewłaściwym było zawieszenie postępowania w sprawie toczącej się z ich skargi, w sytuacji gdy wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich nie obejmował § 36 ust. 2 rozporządzenia. Z podanych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zasadnie uznał orzekanie w tej sprawie za przedwczesne, gdyż orzeczenie Trybunału może mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy. Zatem zawieszenie postępowania nie naruszało prawa.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.