Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 1027/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę R. P. na zaniechanie oraz niezgodne z prawem działanie organów Gminy T. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na zaniechanie oraz niezgodne z prawem działanie Gminy T. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 listopada 2016 r., wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi tj. określenia przedmiotu skargi przez wskazanie numeru oraz daty zaskarżonej decyzji, uchwały, czynności lub wskazanie jakiego aktu administracyjnego dotyczy skarga na bezczynność, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Poinformowano skarżącego, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpatrywania ogólnych skarg na działalność organów administracji. Kontroli sądowej podlegają konkretne decyzje, postanowienia bądź czynności w konkretnej sprawie.
Z adnotacji poczty zawartej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika, że owo wezwanie doręczono skarżącemu dnia 25 listopada 2016 r.
Skarżący w zakreślonym terminie nadesłał pismo, z którego w dalszym ciągu nie wynikało co jest przedmiotem zaskarżenia. Skarżący nie wskazał konkretnego aktu administracyjnego, którego dotyczyła skarga. Podał jedynie jakie działania w okolicznościach opisanych w skardze - w jego ocenie - winien był podjąć organ Wójt Gminy T. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej ppsa) skarga winna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a nadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
W niniejszej sprawie skarga nie zawiera wskazanych elementów (k. 1, 2-4, 24-26 akt sądowych).
Na powyższe postanowienie R. P., reprezentowany przez adwokata M. S., wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu podniósł, że pismo skarżącego z 30 listopada 2016 r. w sposób wyczerpujący sprostowało braki do których uzupełnienia został wezwany przez Sąd I instancji (k. 52-58 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 57 § 1 ppsa skarga winna odpowiadać wszelkim wymaganiom, jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem winna spełniać określone warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 ppsa. Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w tych przepisach, skutkuje zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa odrzuceniem skargi.
Zaskarżone postanowienie nie narusza art. 58 § 1 pkt 3 ppsa w zw. z art. 101a oraz art. 101 w zw. z art. 102 ustawy [z dnia 8 marca 1990 r.] o samorządzie gminnym [Dz. U. z 2016 r., poz. 414, zm. poz. 1579].
W sprawie bezspornym jest, że na mocy zarządzenia z 21 listopada 2016 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi z 17 października 2016 r. przez jednoznaczne określenie, co jest przedmiotem zaskarżenia, czyli wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji, uchwały, czynności lub wskazanie jakiego konkretnie aktu administracyjnego dotyczy skarga na bezczynność - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Trafnie Sąd I instancji pouczył skarżącego, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpatrywania ogólnych skarg na działalność organów administracji. Postępowanie to ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności w nim podejmowanych nie stosuje się przepisów działu II Kodeksu postępowania administracyjnego. W odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo-wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością materialno-techniczną, tzn. zawiadomieniem o załatwieniu skargi (art. 237 § 3 i art. 238 § 1 kpa), które także nie jest decyzją administracyjną ani aktem o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.
W takim postępowaniu nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej. Tym samym czynności – niezależnie od ich formy – podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie ogólnych przepisów działu VIII kpa, czy też szczególnych przepisów, mają odrębny charakter i nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 1012, s. 81, uw. 13; s. 210, uw. 3 pkt 2). Poglądy te, aczkolwiek sformułowane pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), zachowują także aktualność w obecnie obowiązującym stanie prawnym (postanowienie NSA z 11.2.2002 r., II SA/Wr 3121/01, Lex 684014; 16.5.2007 r., II OSK 533/07, cbosa; 8.5.2009 r., II OSK 689/09, Lex 574240).
Z akt sprawy wynika, że skarżący udzielił odpowiedzi w terminie, jednak jego wyjaśnienia nie uczyniły zadość wskazanym wymogom. Skarżący nie wskazał żadnej uchwały lub zarządzenia podjętego przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, co do której uchwały bądź którego zarządzenia skarżący wezwałby do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący nie wskazał jakiej konkretnie czynności nie wykonuje organ gminy nakazanej prawem albo przez jakie podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Pismo skarżącego z 14 września 2016 r. Rada Gminy T. skierowała do rozpatrzenia przez Komisję Infrastruktury Drogowej Rady Gminy T. (k. 9, 12 akt sądowych), co wskazuje na jego rozpoznanie w trybie Działu VIII kpa.
Sąd I instancji prawidłowo uznał, że nadesłany dokument nie może być uznany za wypełnienie obowiązku uzupełnienia braku formalnego skargi, w związku z czym odrzucił skargę stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.