Postanowienie NSA z 23 września 2010 r., I OZ 526/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M. S. o sprostowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OZ 526/10 oddalającego zażalenie M. S. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SO/Po 6/10 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego

Sprawa

w sprawie ze skargi M. S. o wymierzenie grzywny Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt i odpowiedzi na skargę postanawia: odmówić sprostowania postanowienia

Skład

Sędzia NSA Irena Kamińska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OZ 526/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M. S. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SO/Po 5/10 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi M. S. o wymierzenie grzywny Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt i odpowiedzi na skargę.

Pismem z dnia 17 sierpnia 2010 r. (data wpływu 23 sierpnia 2010 r.) M. S. wniósł o sprostowanie przedmiotowego postanowienia poprzez zamieszczenie pod jego sentencją podpisu z imienia i nazwiska sędziego rozpatrującego sprawę.

Ponadto wniósł o "sprostowanie prawnej mistyfikacji (...) w celu zdyscyplinowania ZUS-u w sprawie z wniosku z 17 kwietnia 2010r. o wymierzenie grzywny Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu, w związku z niezastosowaniem się do prawnego obowiązku przekazania w terminie 30 dni akt i odpowiedzi na wniesioną z odpisem skargę z 15 lutego 2010r wszczętego postępowania sądowoadministracyjnego w WSA w Poznaniu" oraz o zamieszczenie w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia "rzeczywistych faktów, że z art. 50 P.p.s.a postępowanie sądowoadmmistracyjne wszczęto 15 lutego 2010 r. wniesieniem skargi drugim odpisem do WSA w Poznaniu, po doręczeniu 17 lutego 2010r. odesłanej do ZUS-u I Oddział w Poznaniu".

W dalszej części pisma skarżący szczegółowo przedstawił stan faktyczny swojej sprawy z wniosku o wymierzenie grzywny Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Poznaniu w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt i odpowiedzi na skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (art.156 § 1 "P.p.s.a."). Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem.

W niniejszej sprawie skarżący domaga się wprost sprostowania uzasadnienia prawomocnego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez zawarcie w nim faktów, które w jej ocenie miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Należy uznać jednakże, iż podnoszone przez skarżącego wątpliwości nie dotyczą treści uzasadnienia, tylko zmierzają do niedopuszczalnej polemiki z prawomocnym orzeczeniem.

Tym samym zmiany, których domaga się skarżący nie stanowiłyby sprostowania oczywistej omyłki w rozumieniu art. 156 §1 P.p.s.a., ale miałyby dotyczyć merytorycznej treści rozstrzygnięcia, co należy uznać za niedopuszczalne.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Dlatego zasadny jest pogląd, że nie może być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i pod względem przedmiotowym (por. post. SN z dnia 3 marca 1976 r., II CZ 11/76, Lex nr 7806; uch. SN z dnia 26 kwietnia 1995 r., III CZP 43/95, niepubl.; post. SN z dnia 7 lipca 1999 r., III RN 24/99, niepubl.).

Odnosząc się natomiast do wniosku o sprostowanie komparycji postanowienia z dnia 15 lipca 2010 r. należy wskazać, iż zgodnie z art. 138 w zw. z art. 166 P.p.s.a. sentencja postanowienia powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia (wskazanie zaskarżonego aktu lub czynności) oraz rozstrzygnięcie sądu.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, iż sentencja postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010 r., zawiera wszystkie wymagane tym przepisem elementy.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 §1 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.