Postanowienie NSA z 14 lipca 2010 r., I OZ 528/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2276/09 o uchyleniu postanowienia tego Sądu z dnia 15 kwietnia 2010 r. oraz o zmianie postanowienia referendarza sądowego z dnia 19 stycznia 2010 r. i przyznaniu skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych

Sprawa

w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Janina Antosiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił swoje postanowienie z dnia 15 kwietnia 2010 r. oraz zmienił postanowienie referendarza sądowego z dnia 19 stycznia 2010 r. w ten sposób, że przyznał J.P. prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2010 r. oddalono wniosek strony o zmianę postanowienia z dnia 19 stycznia 2010 r. W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, iż Sąd dokonał błędnej analizy jego rzeczywistej sytuacji majątkowej i rodzinnej, wskazał też na prawidłowe kwoty uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż okoliczności te przemawiają za uwzględnieniem zażalenia w trybie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. i przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Zażalenie na to postanowienie wniósł J.P., podnosząc, iż jego sytuacja materialna jest bardzo zła i stale się pogarsza, utracił bowiem pracę w związku z odebraniem mu uprawnień do kierowania pojazdami. Powołał się on przy tym na postanowienie Sądu Pracy, którym zwolniono go całkowicie od kosztów sądowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Prawo pomocy w zakresie całkowitym, którego przyznania domagał się J.P., może być udzielone osobie fizycznej jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów, co wynika z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a..

Instytucja przyznania prawa pomocy wprowadzona została do postępowania sądowoadministracyjnego celem umożliwienia obrony swoich praw przed sądem osobom o znikomych dochodach, lub dochodów tych pozbawionym i znajdującym się w skrajnie trudnej sytuacji materialnej. Skarżący oraz jego małżonka uzyskują wspólnie dochód w kwocie około 2200 zł., co w ocenie Sądu odwoławczego stanowi, iż nie może być uznany za osobę o jakiej mowa powyżej. Za całkowicie zasadne uznać należy zatem stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie, zaś zaskarżone postanowienie za wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Jednocześnie za zasadne uznać także należy stanowisko Sądu I instancji, który stwierdził, że sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego uzasadniała zwolnienie go z obowiązku ponoszenia opłat sądowych. J.P. jest osobą bezrobotną, a całość dochodów jego rodziny zamyka się kwotą około 2200 zł, ponadto on i jego żona posiadają na utrzymaniu uczącą się jeszcze córkę, zatem konieczność poniesienia przez niego pełnych kosztów postępowania mogłaby oznaczać narażenie na uszczerbek utrzymania koniecznego strony i jej rodziny.

Zauważyć należy też, iż w aktach sprawy znajduje się wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, przesłany do Sądu pismem z dnia 29 marca 2010 r. We wniosku tym skarżący nie domagał się ustanowienia dla niego pełnomocnika z urzędu, nie można więc zarzucić Sądowi I instancji, który zwolnił J.P. od kosztów, że działał wbrew woli i stanowisku strony.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.