Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt II SO/Wa 74/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił J. H. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że J. H. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przed wniesieniem skargi do sądu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SO/Wa 25/12.
Pismem z dnia 10 stycznia 2013 r. wnioskodawca został wezwany do nadesłania: 1) kserokopii ostatniego odcinka renty swojego oraz żony, 2) kserokopii dokumentów poświadczających stałe koszty utrzymania (czynsz, opłaty za energię elektryczną, gaz, itp.), 3) wyciągów z posiadanych rachunków bankowych swojego i żony, celem udokumentowania wpływów oraz dokonywanych wydatków.
W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca złożył do akt pismo z dnia 28 stycznia 2013 r., w którym poinformował Sąd, że żądane dokumenty zostały złożone do sprawy IV SAB/Wa 131/12 za pismem z dnia 27 stycznia 2013 r., w związku z czym skoro Sąd dysponuje już żądanymi dokumentami, to nie ma prawa ponownie ich żądać. Odnosząc się do pkt 3 ww. wezwania, wnioskodawca oświadczył, że nie dysponuje wyciągami z posiadanych rachunków bankowych swojego i żony, ponieważ nie posiada żadnych środków pieniężnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wniosek stwierdził, że podstawę do przyznania prawa pomocy stanowią informacje wynikające z oświadczenia zawartego we wniosku składanym przez stronę na urzędowym formularzu. W sytuacji, gdy oświadczenie okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego strony lub budzi wątpliwości sąd (referendarz sądowy) może wezwać stronę do złożenia w zakreślonym terminie dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego.
Skoro zatem pomimo wezwania z dnia 10 stycznia 2013 r. wnioskodawca nie nadesłał żądanych dokumentów to nie wykazał zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. H., domagając się jego uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Orzeczenie w tej sprawie Sąd wydaje mając na uwadze okoliczności podane w oświadczeniu strony zawartym we wniosku, o którym mowa w art. 252 P.p.s.a. W razie zaś, gdy oświadczenie to jest zdaniem Sądu niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych strony, wnioskodawca jest zobowiązany złożyć na wezwanie Sądu w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe.
Z powyższego wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy w zakresie przez niego wnioskowanym. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że niedopełnienie w całości lub w części obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2012 r., sygn. I OZ 189/12 oraz z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. I OZ 987/11).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając wniosek J. H. o przyznanie prawa pomocy powziął wątpliwość, o której mowa w art. 255 P.p.s.a. i wezwał skarżącego do przedłożenia określonych dokumentów, które miały być uzupełnieniem oświadczenia odnośnie stanu majątkowego. Skarżący nie przedstawił żądanych dokumentów kwestionując zasadność tego wezwania. Zasadnie zatem Sąd I instancji w sytuacji, gdy skarżący pomimo wezwania Sądu nie złożył dodatkowych wyjaśnień i dokumentów, które pozwoliłyby na dokładną analizę jego sytuacji materialnej uznał, że wniosek nie może być uwzględniony.
Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, wniesiony przez skarżącego środek odwoławczy nie zawiera argumentów, które mogłyby podważyć jego prawidłowość, w konsekwencji czego zażalenie należało oddalić.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art.197 P.p.s.a.