Postanowienie NSA z 27 czerwca 2013 r., I OZ 531/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 740/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Ewa Dzbeńska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 740/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku E. K., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że strona skarżąca nie wykazała, że spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", zatem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie można przyjąć, że stwierdzenie strony, iż wpłacenie kwoty określonej w decyzji mogłoby skutkować dla niej niepowetowaną szkodą, jest wystarczającym uzasadnieniem dla uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła E. K., podnosząc że uzasadnienie merytoryczne skargi wskazuje na wyrządzenie znacznej szkody materialnej, jak również majątkowej. Naliczenie opłaty adiacenckiej ustalonej w oparciu o wadliwy operat szacunkowy i obowiązek jej wpłaty z samej istoty powoduje wyrządzenie znacznej szkody i powoduje trudne do przewidzenia skutki w przyszłości. Ponadto wnosząca zażalenie wskazała, że ma 63 lata, jest emerytką i pobiera emeryturę w wysokości 1.045 zł netto miesięcznie. Ewentualna wpłata kwoty 36.445,20 zł spowoduje natomiast dla niej niepowetowaną szkodę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został należycie uzasadniony, pomijając okoliczność, że wskazana w zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania wynosi 36.445,20 zł, a zatem jest znaczna i nie ma wątpliwości, że jej egzekucja mogłaby spowodować dla skarżącej trudne do odwrócenia skutki. Wprawdzie należność o charakterze pieniężnym, w przypadku ewentualnego wyeliminowania rozstrzygnięcia z obrotu prawnego będzie podlegała zwrotowi, ale uiszczenie tak wysokiej kwoty, względnie ściągnięcie jej w drodze egzekucji administracyjnej, może narazić skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków w tym m. in. spowodować utratę płynności finansowej.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca wykazała zaistnienie przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Dlatego też należało uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 oraz art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.