Postanowienie NSA z 22 lipca 2011 r., I OZ 537/11

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 417/11 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę postanawia uchylić zaskarżone zarządzenie

Skład

Sędzia NSA Leszek Leszczyński przewodniczący

Uzasadnienie

Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarządzeniem z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 417/11 wezwał skarżącego J.P. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], w kwocie 200 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.

W zażaleniu na powyższe postanowienie J. P. wniósł o jego uchylenie. Skarżący wskazał na swoją trudną sytuację finansową i zdrowotną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie ze względów w nim wskazanych.

Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że strona jest obowiązana ponosić koszty spowodowane swoim działaniem, w tym uiszczać należne opłaty sądowe.

Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast pismami wszczynającymi postępowanie w sprawie są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2 ww. przepisu).

Przepisy art. 230 i 231 p.p.s.a. dzielą wpisy sądowe od pism wszczynających postępowanie na stałe i stosunkowe. Stosownie do art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Przepisy te pozostają w związku z art. 215-218 p.p.s.a., traktującymi o wartości przedmiotu zaskarżenia. Z analizy tych przepisów wynika, że obowiązek podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia dotyczy tylko spraw, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, ponieważ tylko wówczas od tej wartości zależy wysokość wpisu.

Wniesiona w rozpoznawanej sprawie przez J.P. skarga na decyzję Ministra Infrastruktury jest pismem wszczynającym postępowanie sądowoadministracyjne, a zatem podlega ona obowiązkowi wpisu sądowego. Zaskarżoną decyzją Minister Infrastruktury - po rozpoznaniu odwołania W. P. od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2010 r. orzekającej o ustaleniu na rzecz W. i J. P. w ½ części, D. P. w 1/14 części oraz A.P. w ¼ części odszkodowania w łącznej wysokości [...] zł za przejęcie z mocy prawa na rzecz Województwa Wielkopolskiego prawa własności nieruchomości położonej w Gminie C., obręb O., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczonej pod rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] P. – W. w miejscowości B. (pkt 1) a także zobowiązującej Wielkopolski Zarząd Dróg Wojewódzkich do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym ww. decyzja stanie się ostateczna – uchylił pkt 2 zaskarżonej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] maja 2010 r. i w tym zakresie orzekł o zobowiązaniu do wypłaty ustalonego odszkodowania, o którym mowa w pkt 1 decyzji, Zarząd Województwa Wielkopolskiego w terminie 14 dni od dnia, w którym w/w decyzja stanie się ostateczna, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Przyjąć zatem należało, wbrew temu co uczynił Sąd pierwszej instancji, że należnym wpisem od skargi na decyzję w przedmiocie ustalenia odszkodowania jest wpis stosunkowy. To bowiem charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a ściślej to, czy przedmiot skargi wiąże się bezpośrednio z określonymi świadczeniami pieniężnymi, będzie przesądzał o tym, jaki rodzaj wpisu strona będzie zobowiązana uiścić. Skarga w/w skarżącego, wniesiona w sprawie, w której organ administracji orzekł w oddzielnej decyzji o ustaleniu i przyznaniu określonej kwoty odszkodowania, objęta jest wpisem stosunkowym, gdyż przedmiotem zaskarżenia w rozumieniu przepisów art. 215 § 1, art. 216 i art. 231 p.p.s.a jest należność pieniężna.

Wyłania się więc pytanie i podstawowy problem przy określaniu wysokości wpisu sądowego od zaskarżonej decyzji odszkodowawczej, a mianowicie, czy w takiej sprawie wartością przedmiotu zaskarżenia jest ustalona w zaskarżonej decyzji kwota odszkodowania, czy tylko ta część należnego zdaniem strony skarżącej odszkodowania, która przekracza powyższą – "decyzyjną" – kwotę odszkodowania, tj. ta część, która jest kwestionowana w skardze do sądu.

Kwestię tę w analogicznym stanie faktycznym i prawnym przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OZ 543/10 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tego postanowienia powinna o tym przesądzić zasada zaskarżalności decyzji przez stronę. Zasadą jest, że zakres zaskarżenia decyzji (w całości lub w części) określa wola strony wyrażona w skardze lub wynikająca z jej treści, niezależnie od późniejszych uprawnień sądu administracyjnego do rozszerzenia granic rozpoznania skargi w danej sprawie na podstawie art. 134 i art. 135 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt I GSK 2039/06, ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 80).

Zawarte w omawianych przepisach określenie: wartość przedmiotu zaskarżenia, a tym samym wysokość należności pieniężnej (art. 215 § 1 i art. 216 p.p.s.a.) wskazuje, że akcent należy położyć na element zaskarżenia – to co zostało przez wnoszącego skargę zaskarżone. Z uwagi na istotę wpisu sądowego, którego uiszczenie jest warunkiem nadania biegu skardze, w przepisach tych chodzi zatem o wartość tego, co w ramach przedmiotu zaskarżonej decyzji jest w skardze kwestionowane wprost lub wynika z treści skargi i jej uzasadnienia, albo co wynika z istoty, charakteru i okoliczności sprawy.

Należy zatem przyjąć, że w sprawie odszkodowawczej wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość tego, co w ramach odszkodowania jako przedmiotu zaskarżonej decyzji jest przez stronę kwestionowane.

Takie stanowisko pozostaje w korelacji z podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą w składzie siedmiu sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r. sygn. akt I FPS 7/07 (publ. ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz. 24), w której wskazano, że "w świetle przepisów art. 231 w zw. z art. 215 i 216 p.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze". Uchwała ta została podjęta w odpowiedzi na poważne wątpliwości prawne powstałe przy ustalaniu wysokości wpisu sądowego od kwestionowanych przez skarżących kwot zobowiązań podatkowych. Również w powołanym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 21 stycznia 2008 r., sygn. akt I GSK 2039/06 (publ. ONSAiWSA 2008 r. nr 5, poz.

80. wskazano, że zaskarżoną należnością pieniężną jest różnica między kwotą podatków określoną w zgłoszeniu celnym, a kwotą tych podatków określoną w zaskarżonej decyzji.

Niewątpliwie pogląd zaprezentowany przez powiększone składy Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 i w postanowieniu z dnia 21 stycznia 2008 r., sygn. akt I GSK 2039/06, będzie miał również zastosowanie przy określaniu wysokości wpisu sądowego od skargi na odrębną decyzję ustalającą odszkodowanie za przejętą nieruchomość.

Wartością przedmiotu zaskarżenia przy decyzji o odszkodowaniu za przejętą nieruchomość, o jakiej mowa w przepisach art. 216 - 218 i art. 231 p.p.s.a., nie jest zatem kwota odszkodowania wskazana w zaskarżonej decyzji administracyjnej, lecz zakwestionowana przez stronę wysokość odszkodowania, jaka powinna być jej przyznana w decyzji. Oznacza to, że wartość przedmiotu zaskarżenia w takiej sprawie stanowi różnica pomiędzy wysokością odszkodowania, którego domaga się strona, a wysokością odszkodowania ustalonego w zaskarżonej decyzji. Interpretacja przepisów o wpisach sądowych prowadząca zawsze do określania wpisu od wysokości odszkodowania (należności pieniężnej) ustalonej w decyzji lub od całej wysokości należnej według strony, mimo kwestionowania w skardze tylko jej części, jako różnicy między tym co w decyzji, a tym co zdaniem strony z mocy prawa jej przysługuje, pozostawałaby także w kolizji z zasadą prawa do sądu, zawartą w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz prowadziłaby do naruszenia art. 6 § 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.

Podkreślić należy, że według art. 215 p.p.s.a. to na stronie spoczywa obowiązek wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia. Przy zaskarżeniu odrębnej decyzji o ustaleniu wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, strona skarżąca zobowiązana jest do podania kwoty pieniężnej, o jaką - jej zdaniem – należne odszkodowanie powinno być wyższe od przyznanego w decyzji. W tych sprawach z natury rzeczy skarżący ma wystarczającą wiedzę o wartości swojego prawa rzeczowego, o kształtowaniu się cen nieruchomości w lokalnym obrocie rynkowym, w szczególności przy sprzedaży nieruchomości, a zatem ma możliwość racjonalnej oceny co do kwoty odszkodowania za wywłaszczone prawo, jaką według niego powinien otrzymać, w porównaniu do wysokości odszkodowania ustalonej w decyzji.

Przenosząc powyższe sprawy na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że J. P. nie wskazał przedmiotu zaskarżenia wprost, ani nie wynika on z treści skargi. W takiej sytuacji przewodniczący wydziału sądu administracyjnego zobowiązany był do wezwania skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi, określonym w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia (por. powołane postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2008 r., sygn. akt I GSK 2039/06 oraz postanowienia NSA z dnia: 2 lipca 2008 r., sygn. akt I GSK 885/07 – Lex nr 505984 i 31 stycznia 2008 r. sygn. akt II FSK 1723/07 – Lex nr 453373). Należy nadmienić, że wymóg wskazania przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia zawarty w art. 215 § 1 p.p.s.a. jest spełniony przez wyraźne określenie kwoty tej wartości przy wnoszeniu skargi do sądu lub gdy wartość ta wynika z treści skargi albo w odpowiedzi na wezwanie przewodniczącego do wskazania tej wartości.

Mając na uwadze fakt, że skarżący nie określił wartości przedmiotu zaskarżenia, a Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wezwał go do wskazania tej wartości, to przedwczesne było wzywanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2011 r.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że doszło do naruszenia art. 216-218 i art. 231 p.p.s.a.

Również ustalenie, iż w przedmiotowej sprawie wpis ma charakter stały oraz w związku z tym jego wysokość były nieprawidłowe. Okoliczność ta jednak została już wyżej podniesiona.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.