Postanowienie NSA z 10 czerwca 2015 r., I OZ 537/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1474/14 oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi K. S. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rajewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1474/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpatrzeniu wniosku K. S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego oddalił ten wniosek. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w sprawach prowadzonych przed sądami administracyjnymi podstawy przyznania prawa pomocy określa ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a."). Stosownie do treści art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;

2. w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

We wniosku o przyznanie prawa pomocy K. S. wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Skarżący jest zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a., który stanowi, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Skoro zatem skarżący korzysta w niniejszej sprawie z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy.

Natomiast w zakresie wniosku o ustanowienie radcy prawnego, Sąd uznał, że w sprawie ma zastosowanie art. 247 P.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Zastosowanie art. 247 P.p.s.a. jest więc dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie daje podstaw do uwzględnienia skargi. Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, iż w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością skargi" powoduje odmowę przyznania prawa pomocy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest pismo SKO w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., z którego treści jednoznacznie wynika, że ma ono charakter informacyjny, a więc nie jest żadnym z aktów zaskarżalnych do sądu administracyjnego wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Skoro skarga K. S. została wniesiona na pismo SKO w [...], to skarga ta jest oczywiście bezzasadna. Z tych też względów, a także w świetle przepisu art. 247 P.p.s.a. brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy, co skutkowało oddaleniem wniosku.

Na powyższe postanowienie K. S. złożył zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Przedmiotem skargi K. S. jest pismo SKO w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., w którym poinformowano skarżącego o zakończeniu postępowań odwoławczych zainicjowanych w sprawach z zakresu pomocy społecznej, a rozstrzygnięcia w tych sprawach zostały skarżącemu przesłane na jego adres.

Z powyższego wynika, że zaskarżone pismo nie jest ani postanowieniem, ani decyzją administracyjną z art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a., ani też czynnością lub aktem z zakresu administracji publicznej określonymi w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zasadnie zatem Sąd I instancji odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność jego skargi. Zaskarżone pismo nie należy bowiem do żadnej z form działania administracji publicznej podlegających kontroli sądu administracyjnego, a ma charakter jedynie informacyjny.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.