Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z dnia 17 stycznia 2012 r., Nr 406.1232/AH/26/11, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] o zwrocie przez M.K. należności z tytułu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego za okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 30 września 2011 r. na rzecz osób uprawnionych: P.K.i M.K. w wysokości 1 930,78 wraz z ustawowymi odsetkami.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł M.K. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został odrębnie uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 246/12 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji odwołując się do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) stwierdził, że skarżący w złożonym wniosku nieuprawdopodobnił okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Samo stwierdzenie cyt. "wnoszę również o wystąpienie do MOPR w sprawie wstrzymanie wykonania decyzji alimentacyjnej nr 004642/ZN/11/2011 z dnia 25 listopada 2011 r. do czasu rozpatrzenia skargi" bez wskazania jakichkolwiek powodów i przesłanek warunkujących wstrzymanie zaskarżonego aktu nie jest wystarczające do pozytywnego ustosunkowania się do tego wniosku. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie przedstawiono żadnych argumentów uzasadniających słuszność wniosku o wstrzymanie. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku podkreślił, że nie jest wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach stawianych samej decyzji. Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie ma powodów, dla których wykonanie zaskarżonej decyzji w stosunku do skarżącego mogłoby pociągać trudne do odwrócenia skutki. Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W niniejszej sprawie takie okoliczności nie zaistniały.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.K.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w oznaczeniu daty wydania zaskarżonej decyzji w komparycji zaskarżonego postanowienia oraz treści uzasadnienia tego postanowienia popełnił oczywistą omyłkę, w ten sposób, że wskazał "2011 r." zamiast "2012 r. ".
Z tego względu, Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej: P.p.s.a.), orzekł jak w pkt 1 postanowienia.
Odnosząc się do zażalenia wskazać należy, że stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wyjaśnić należy, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 896/08 LEX nr 564272 oraz postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 121/04 oraz postanowienie NSA z dnia 29 wrzesień 2009 r. sygn. akt I OSK 1333/09 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie można zatem przenosić na Sąd pierwszej instancji obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji w sytuacji, gdy strona we wniosku okoliczności tych nie wskazuje. Podkreślić należy, że konkretyzacja przesłanek wstrzymania wykonania decyzji dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszej instancji nie może być uznana za skuteczną (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt II OZ 48/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W związku z powyższym, skoro wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w tej sprawie nie zawierał uzasadnienia, to Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej.
Ubocznie wyjaśnić należy, że odmowa wstrzymania wykonania decyzji, na tym etapie, nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia kolejnego (poprawnego) wniosku w tej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.