Postanowienie NSA z 10 lipca 2014 r., I OZ 541/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1409/13 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Wiesław Morys przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1409/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił W. W. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2013 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia wysokości nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], ustalającą wysokość nienależnie pobranych przez W. W. świadczeń rodzinnych przyznanych jej decyzją Wójta Gminy Tarnów nr [...], z dnia [...] stycznia 2007 r., w kwocie 1.024,00 zł, tj. zasiłku rodzinnego za okres od dnia 1 maja 2007 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. oraz należnych odsetek od ww. kwoty. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w świetle przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., Sąd I instancji stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony, bowiem decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą ustalono wysokość nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, nie nadaje się do wstrzymania wykonania, gdyż nie generuje obowiązku konkretnego zachowania się (działania, zaniechania) jej adresata. Decyzja ta nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Ustalenie przez organ wysokości nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych jest w istocie stwierdzeniem pewnego stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji. Tym samym rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie skutkuje dla skarżącej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. podlega dopiero decyzja o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła W. W. wskazując, iż uzasadnieniem jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest "Sygn. akt Kolegium [...]". W rozumieniu skarżącej szkodę dla niej stanowią naliczone odsetki w kwocie 858,78 zł oraz 0,36 zł dziennie od kwoty głównej pobranych środków, tj. 1.024 zł, kwoty naliczonej niesłusznie w związku ze złamaniem prawa przez Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w Krakowie oraz koszty poniesione w wyniku ewentualnej egzekucji administracyjnej, która może toczyć się niezależnie od złożonej w sądzie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy – art. 61 § 3 P.p.s.a. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Po wtóre przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony, chociaż co do zasady ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Uzasadnienie wniosku – na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji - powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Strona jest zobowiązana wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie decyzji trudne do odwrócenia. Sąd zaś ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczy rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Po trzecie, i może najważniejsze, żądanie może dotyczyć tylko takiego aktu, który podlega wykonaniu w rozumieniu cytowanych norm, a więc stwarza obowiązek podlegający wykonaniu, gdyż tylko wówczas można mówić o wyrządzeniu szkody czy skutkach zaskarżonego aktu.

W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, że strona nie uprawdopodobniła w nim przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Sformułowanie użyte przez skarżącą, że uzasadnieniem jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest "Sygn. akt Kolegium SKO [...]" nie może być uznane za wypełnienie obowiązku z wynikającego z art. 61 § 3 P.p.s.a., tym bardziej, że dokument o wskazanym numerze nie znajduje się w aktach niniejszej sprawy. Skarżąca nie uprawdopodobniła zatem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji nie miał obowiązku domyślać się jakimi względami kierowała się skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Poza tym za prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu I instancji wskazujące, iż zaskarżona decyzja, której wstrzymania wykonania domaga się skarżąca, nie generuje żadnego obowiązku konkretnego zachowania się (działania, zaniechania) jej adresata. Ustalenie przez organ wysokości nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych nie nakłada bowiem na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Zaskarżona decyzja ma charakter deklaratoryjny i nie stanowi podstawy żądania zapłaty należności głównej i odsetek z tego tytułu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.