Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2780/12, odmówił H. C. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie z powodu oczywistej bezzasadności skargi.
Sąd wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja o ponownym ustaleniu wysokości renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. nr 39, poz. 353 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.) w związku z art. 4778 § 1 i art. 4779 § 1 K.p.c., od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługuje odwołanie do właściwego sądu okręgowego.
Wobec tego Sąd stwierdził, że skoro skarżący wniósł skargę na decyzję, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego, to jego skarga jest oczywiście bezzasadna, zatem na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), odmówił przyznania prawa pomocy.
Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie, z którego wynika, że nie zgadza się z zapadłym rozstrzygnięciem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zgodnie z art. 247 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. Zaś o oczywistej bezzasadności skargi, można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Jak przyjęto w doktrynie, zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie.
W niniejszej sprawie skarżący złożył skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie ponownego ustalenia prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
Do rozpoznawania niniejszej sprawy nie jest właściwy sąd administracyjny, gdyż od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługuje odwołanie do właściwego sądu powszechnego w terminie i na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.
Zważywszy zatem, że kognicja sądu powszechnego w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, zasadnym było zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na to, że skarga nie może być rozpoznawana przez sąd administracyjny.
Uznać więc należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2013 r. o odmowie przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność skargi nie narusza przepisów obowiązującego prawa.
Zauważyć należy, że – jak z akt sprawy wynika – postanowieniem z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2780/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, zaś postanowieniem z dnia 27 marca 2013 r. tenże Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, to jest zwolnił go od kosztów sądowych oraz ustanowił adwokata z urzędu, wskazując, że ze złożonego przez skarżącego kolejnego formularza PPF wynika, iż zamierza on wnieść skargę kasacyjną od postanowienia o odrzuceniu skargi. Przyznany z urzędu adwokat A. G. sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, zatem prawo pomocy w niniejszej sprawie zostało przez skarżącego skonsumowane.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.