Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 marca 2011 r. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa [...] w zakresie rozpatrzenia wniosku w przedmiocie dostępu do informacji publicznej – udostępnienia komputerowej kopii nagrania obrad VII Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu [...], który odbył się w dniu 12 stycznia 2011 r. w W. Przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 8 marca 2011 r.
Wnioskiem z dnia 30 marca 2011 r. A. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Prezesowi [...] grzywny za niewywiązanie się z obowiązków przewidzianych w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).
W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Prezes [...] wniósł o jego oddalenie oraz o zasądzenie od A. K. kosztów postępowania. Podał, iż przedmiotowa skarga, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, została przesłana do Sądu w dniu 7 kwietnia 2011 r., to jest w terminie określonym w art. 54 § 2 powołanej ustawy. Organ uznał zatem, że wykonał ciążący na nim obowiązek wynikający z powołanego przepisu. Stwierdził ponadto, że – w jego ocenie – do przekazania skargi A. K. do Sądu nie mają zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż wnioskowane przez stronę informacje nie posiadają waloru informacji publicznej.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 czerwca 2011 r., Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, sygn. akt II SO/Wa 24/11, oddalił wniosek o wymierzenie grzywny stwierdzając, że co prawda – wbrew twierdzeniom Prezesa [...] – w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem przedmiotowa skarga dotyczy bezczynności organu w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 7 lutego 2011 r., w którym domagał się on udostępnienia komputerowej kopii nagrania obrad VII Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu [...] z dnia 12 stycznia 2011 r. w oparciu o tę właśnie ustawę, to jednak – w ocenie Sądu – opóźnienie to nie było duże i nie miało wpływu na możliwość rozpoznania sprawy. Sąd zauważył ponadto, że organ przekazał skargę Sądowi jeszcze przed otrzymaniem wniosku o wymierzenie grzywny, a w sprawie ze skargi skarżącego wyznaczono już termin rozprawy.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji istotne w sprawie jest także to, że opóźnienie w przekazaniu skargi nie było efektem celowego opóźniania przez organ postępowania, ale wynikało z błędnego uznania, iż do przekazania przedmiotowej skargi ma zastosowanie ogólna regulacja wynikająca z art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie przepis art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wobec tego Sąd uznał, że skoro ustawodawca nie nałożył na Sąd obowiązku każdorazowego wymierzania grzywny w przypadku wystąpienia przesłanek z art. 55 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i kwestię tę pozostawił do uznania Sądu, to ze wskazanych wyżej względów Sąd postanowił grzywny nie wymierzać.
Na to postanowienie zażalenie złożył Prezes [...], wskazując, że zaskarża je tylko w części uzasadniana, nie zaś samego rozstrzygnięcia.
Zdaniem organu, choć sama sentencja postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2011 r. oddalająca wniosek o wymierzenie grzywny jest dla organu korzystna, to jednak Sąd niesłusznie uznał, że żądanie ukarania grzywną Prezesa [...] podlegał rozpoznaniu na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). Zdaniem organu mając na uwadze treść art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydane postanowienie może mieć wpływ na rozpoznanie innych spraw zainicjowanych przez A. K. oraz skierowanych przeciwko organowi.
Wobec tego Prezes [...], wniósł o utrzymanie w mocy sentencji postanowienia z dnia 7 czerwca 2011 r. oraz o jego zmianę w części uzasadnienia, dotyczącej przyjęcia, iż żądanie udostępnienia kopii nagrania Zjazdu [...] stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej, rozpatrywane na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
wskazać należy, że możliwość zaskarżenia samego uzasadnienia istniała pod rządami obowiązującej poprzednio ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, o czym stanowił przepis art. 417 § 1 K.p.c., stanowiący możliwość wniesienia rewizji nadzwyczajnej przez upoważnione podmioty także od uzasadnienia orzeczenia jeżeli uzasadnia to naruszenie interesu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej albo w sposób rażący uchybia czci strony lub narusza jej prawa. Przepis ten został uchylony przez nowelę z dnia 1 marca 1996 r. (Dz. U. Nr 43, poz. 189) i z dniem jej wejścia w życie, to jest od dnia 1 lipca 1996 r. stan prawny nie umożliwia zaskarżenia orzeczenia tylko w części uzasadnienia.
Tak więc obecnie w procedurze sądowoadministracyjnej nie ma przepisu, który umożliwiałby zaskarżenie wyłącznie uzasadnienia orzeczenia lub jego części. Oznacza to, że wnoszący zażalenie organ mógł uzyskać zmianę uzasadnienia jedynie w przypadku zaskarżenia całego rozstrzygnięcia. Wtedy Sąd stwierdzając brak naruszenia prawa w zakresie rozstrzygnięcia oddaliłby zażalenie, ale jednocześnie, gdyby zarzuty strony okazały się skuteczne, zmieniłby uzasadnienie.
Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w orzeczeniach z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt I FSK 750/05, z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I GSK 76/209, z dnia 24 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 891/08, z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I OSK 959/08, z dnia 30 maja 2008r., sygn. akt I FSK 123/06.
W tym miejscu podkreślić należy, że przedmiotem rozpoznania niniejszego postanowienia jest tylko i wyłącznie kontrola instancyjna postanowienia z dnia 7 czerwca 2011 r. oddalającego wniosek o wymierzenie organowi grzywny, zatem pozostałe kwestie ponoszone w zażaleniu nie mogły być rozpoznane. Natomiast rozstrzygniecie, czy żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną, czy też nie, będzie przedmiotem rozpoznania Sądu pierwszej instancji na etapie rozpoznawania skargi. Na tym zaś etapie postępowania, we wpadkowej sprawie dotyczącej odmowy wymierzenia grzywny, Sąd nie jest władny, aby przesądzać tę kwestię.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.