Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OZ 546/12

Uzasadnienie

A. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność Wójta Gminy C. za bezzasadne. Następnie wystąpiła do tegoż Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazała na swoją trudną sytuację materialną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 czerwca 2012 r., II SA/Wa 1001/12, odmówił A. B. przyznania prawa pomocy zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata uznając, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), że wniesiona przez nią skarga jest bezzasadna.

Sąd wskazał, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2012 r. zostało wydane w trybie art. 37 k.p.a. i jest postanowieniem, które nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Tym samym Sąd – w oparciu o powołany wyżej art. 247, który stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi – odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy.

Na to postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, z którego wynika, że nie zgadza się ona z zapadłym rozstrzygnięciem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

zgodnie z art. 3 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie przedmiot skargi złożonej przez skarżącą do sądu wojewódzkiego, nie spełniał warunków określonych w art. 3 § 2 powołanej ustawy.

Natomiast zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym – jak w tej sprawie – na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty.

Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2012 r. zostało wydane w trybie art. 37 k.p.a. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym.

Podkreślić należy, że zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii – jak w tym przypadku bezczynności organu – wynikających w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia zatem nie mogły podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Wobec tego uznać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył prawa odmawiając skarżącej przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność skargi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.