Postanowienie NSA z 4 lipca 2013 r., I OZ 548/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 maja 2013 r., sygn. akt II SO/Gl 3/13 odmawiające przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi T.A. na decyzję Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Bożena Popowska przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 20 maja 2013 r. odmówił przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi T. A. na decyzję Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że w dniu 15 lutego 2013 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga w powyższym przedmiocie. Wraz ze skargą złożony został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu. Na wezwanie Sądu wniosek ten złożono na druku urzędowego formularza PPF.

W związku z powyższym Sąd przekazał skargę Prezydentowi Miasta Dąbrowa Górnicza, celem nadania jej biegu stosownie do treści art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Wniosek o przyznanie prawa pomocy został natomiast wpisany do repertorium SO i zarejestrowany pod sygn. II SO/Gl 3/13.

Wojewódzki Sąd Administracyjny odmawiając przyznania prawa pomocy wskazał, że zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Sąd I instancji wskazał następnie, że w przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu w sprawie ze skargi na decyzję Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd I instancji podał też, że zgodnie z art. 52 § 2 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z analizy akt sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący złożył skargę na decyzję organu pierwszej instancji, tj. Prezydenta Miasta Dąbrowa Górnicza. W zaskarżonej decyzji skarżący został natomiast prawidłowo pouczony o sposobie i terminie wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. Z prawa tego skarżący nie skorzystał, lecz wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję organu I instancji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie T.A. wskazał na swoja trudną sytuację związaną z pobytem w zakładzie penitencjarnym i wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02). Innymi słowy, oczywista bezzasadność skargi ma miejsce wówczas, gdy z góry, bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy bezsprzeczne jest, że skarga nie może być uwzględniona Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, np. nie ulega wątpliwości, że upłynął termin do jej wniesienia, czy też strona nie wyczerpała toku instancji (zob. postanowienie NSA z 28 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 35/09).

Wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił przyznania prawa pomocy. Jak wynika z akt sprawy, skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia o sposobie i terminie wniesienia odwołania, nie wyczerpał toku instancji i wniósł skargę do WSA w Gliwicach na decyzję organu I instancji. Trafnym było zatem stanowisko Sądu I instancji, który uznał skargę T. A. za oczywiście bezzasadną, co stanowiło przesłankę do odmowy przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy P.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.