Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 20 grudnia 2018 r., sygn. akt: III SA/Kr 1058/18, odrzucił skargę J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z 20 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że J.K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2016 r.
Następnie Sąd ten powołał się na treść art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a" i podkreślił, iż wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1059/16 oddalono skargę J.K. na ww. decyzję SKO w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Sąd I instancji podkreślił, iż przedmiotem rozpoznanej prawomocnie sprawy oraz zainicjowanej przedmiotową skargą, jest ta sama decyzja SKO w [...]. Dalej Sąd ten zaakcentował, iż gdyby nawet uznać, że tym razem skarga dotyczy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2016 r., to nadal podlegałaby ona odrzuceniu, gdyż nie jest możliwe zaskarżenie decyzji wydanej przez organ II instancji.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie wyrażając swoją dezaprobatę wobec zapadłego rozstrzygnięcia. Jego zdaniem Sąd odrzucił skargę, gdyż "nie wiedział jak ma z tą sprawą postąpić". Z tego powodu skarżący zażądał "wznowienia postępowania". Następnie sam przyznał, iż sprawa była już rozpatrywana w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1059/16, a ponieważ WSA "zmienił sygn. akt z III SA/Kr 1059/16 na sygn. akt III SA/Kr 1058 (...) sprawę należy rozpatrzyć", przy czym sprawa była przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrywana, ale z winy Sądu nie doszło do jej rozpatrzenia. Skarżący nie zgadzając się z zapadłym w sprawie II SA/Kr 1059/16 wyrokiem, nie uznaje go za prawomocny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji przyjął, iż sprawa dotyczy skargi na decyzję SKO w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2016 r. W skardze złożonej przez J.K. przewijają się obie te decyzje. Ponadto należy zauważyć, iż w złożonym zażaleniu na postanowienie z dnia [...] grudnia 2018 r. skarżący również nie kwestionuje faktu, że w istocie chodziło mu o decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2016 r., jak też przyznaje, że sprawa "była już rozpatrywana".
W takim przypadku, w sprawie niewątpliwie zachodzi sytuacja określona w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., kiedy to sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w piśmiennictwie jednolicie przyjmuje się, że stan rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Dalej, przyjmuje się, że badając czy wskazana zasada została naruszona, sąd administracyjny analizuje co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli sąd dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi lub wniosku (tak m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 387/11; dostępny w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W analizowanym przypadku Sąd I instancji słusznie więc uznał, że pomiędzy niniejszą sprawą a sprawą o sygn. akt I SAB/Wa 36/14 zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, co czyni skargę w rozpoznawanej sprawie niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.
Prawomocny wyrok wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1059/16, dotyczył tej samej sprawy, co skarga odrzucona zaskarżonym postanowieniem. W obu sprawach zakwestionowana została ta sama decyzja SKO w [...], przy czym sprawa została rozpoznana merytorycznie, a jak wskazano nie istnieje możliwość procedowania i wyrokowania dwa razy w tej samej sprawie.
Jeśli skarżący ma zamiar kwestionować legalność orzeczenia WSA w Krakowie z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1059/16, to w dziale VII p.p.s.a. uregulowana jest służąca temu instytucja wznowienia postępowania.
Również samo nadanie sprawie nowej sygnatury, wbrew temu co twierdzi skarżący, nie narzuca na Sąd obowiązku ponownego rozpoznania sprawy. Zgodnie bowiem z § 20 zarządzenia nr 14 Prezesa NSA z dnia 6 sierpnia 2015 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych, wydanym na podstawie art. 11 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2018.2107 ze zm.), dalej jako "p.u.s.a.", akta zakłada się na podstawie zarządzenia przewodniczącego wydziału w przedmiocie zarejestrowania skargi lub wniosku o wszczęcie postępowania oraz założenia akt sprawy. Zgodnie z kolei § 23 ust. 1 tegoż regulaminu akta oznacza się sygnaturą i symbolem sprawy. Oznacza to, że każdej skardze wpływającej do sądu należy nadać sygnaturę oraz założyć akta. Są to swego rodzaju etapy wstępne, badanie dopuszczalności skargi jest natomiast dalszym etapem. Wykonywanie czynności kancelaryjnych, w tym rejestrowanie spraw i nadawanie im sygnatur, jest ściśle związane z organizacją pracy sądu.
Wskazać również należy, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, iż nawet gdyby przyjąć, że skarga J.K. dotyczyła decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2016 r., to niemożliwe jest zaskarżenie decyzji wydanej przez organ I instancji, bowiem na decyzję organu pierwszej instancji skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
Powyższe prowadzi do wniosku, że przedmiotowa skarga polegała odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.