Postanowienie NSA z 30 lipca 2008 r., I OZ 549/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2008, sygn. akt II SA/Wa 1074/07 o odmowie sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1074/07 o odmowie dokonania wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1074/07 odrzucającego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 23 stycznia 2008 r.

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. U. na pismo Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie świadectwa służby postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Anna Lech przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2008 r., odmówił dokonania wykładni postanowienia tegoż Sądu z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1074/07, odrzucającego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 23 stycznia 2008 r. w sprawie ze skargi Z. U. na pismo Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie świadectwa służby.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że treść postanowienia z dnia 27 lutego 2008r., nie nasuwa wątpliwości zarówno co do jego sentencji, jak i uzasadnienia, których treść jest sformułowana w sposób jasny i zrozumiały.

Pismem z dnia 28 kwietnia 2008 r. Z. U. złożył wniosek o sprostowanie powyższego postanowienia.

Postanowieniem z dnia 14 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r. odmawiającego wykładni postanowienia tegoż Sądu z dnia 27 lutego 2008 r., wskazując, że zaskarżone postanowienie nie zawiera żadnej z wadliwości określonych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).

Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie, z którego wynika, ze nie zgadza się on ze stanowiskiem Sądu. Zażalenie to stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu oraz podnosi kwestię uzupełnienia protokołu rozprawy z dnia 23 stycznia 2008 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

przepis art. 166 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 156 § 1 powołanej ustawy, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym oczywistość omyłki musi jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie.

W złożonym zażaleniu Z. U. nie wskazał, na czym dokładnie miałyby polegać niedokładności, o których mowa w art. 156 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, których to niedokładności miał dopuścić się Sąd w zaskarżonym postanowieniu. Takim wskazaniem nie może bowiem być subiektywne przeświadczenie skarżącego o niezasadności rozstrzygnięcia Sądu. To, że skarżący nie rozumie jednoznacznie sformułowanych w sentencji i uzasadnieniu określeń, stanowi jedynie jego subiektywne odczucie, będące wynikiem błędnej interpretacji przepisów prawa, nie dowodzi natomiast zastosowania przesłanek do dokonania sprostowania wskazanego postanowienia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2008 r. nie może budzić wątpliwości określonych w art. 156 powołanej ustawy.

W tym miejscu zauważyć należy, że strona może podjąć polemikę z merytorycznym stanowiskiem Sądu, składając przysługujące jej środki zaskarżenia, ale nie w ramach określonych w art. 156 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W niniejszej sprawie Z. U. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2008 r. wniósł zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 312/08.

W związku z tym uznać należy, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2008 r., nie narusza przepisów obowiązującego prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że przedmiotem jego oceny była wyłącznie prawidłowość wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia z dnia 14 maja 2008 r., zatem pozostałe kwestie podnoszone przez skarżącego w zażaleniu nie mogły być przez Sąd rozpatrywane.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.