Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 700/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, powołując się na art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", odrzucił zażalenie M. i D. W., na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 700/08 odrzucającego skargę kasacyjną D. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 października 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 700/08 oddalającego skargę D. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie zażalenia na pismo Burmistrza Gminy T..
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 27 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną D. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 października 2009 r.
Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi M. W. – adw. Wojmirze Lewickiej w dniu 3 lutego 2010 r.
Oświadczeniem z dnia 4 lutego 2010 r. pełnomocnik M. W. wyjaśniła, że udzielone jej w dniu 19 października 2009 r. pełnomocnictwo wygasło, bowiem obejmowało jedynie reprezentację strony w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, natomiast nie zostało rozszerzone na sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. W związku z powyższym zarządzono ponowne doręczenie stronie postanowienia z dnia 27 stycznia 2010 r. Doręczenie to nastąpiło w dniu 4 marca 2010 r.
D. W. postanowienie to doręczone zostało w dniu 18 lutego 2010 r.
Postanowieniami z dnia 29 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenia skarżących na postanowienia Sądu z dnia 27 stycznia 2010 r. – w stosunku do skarżącego M. W. jako wniesione przedwcześnie, natomiast odnośnie do skarżącej D. W., jako wniesione z naruszeniem przepisu art. 194 § 4 P.p.s.a.
Pismem z dnia 10 marca 2010 r. sporządzonym osobiście skarżący ponownie wnieśli zażalenia na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2010 r.
Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący, którzy nie wykazali by przysługiwały im uprawnienia podmiotów wymienionych w przepisie art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a., choć prawidłowo pouczeni, samodzielnie sporządzili oraz wnieśli zażalenie na postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi kasacyjnej, czym bezspornie naruszyli dyspozycję przepisu art. 194 § 4 P.p.s.a.
Dodatkowo Sąd wskazał, że odpis zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej wraz z uzasadnieniem i pouczeniem został skutecznie doręczony skarżącej D. W. w dniu 18 lutego 2010 r., natomiast rozpoznawane zażalenie złożone zostało przez skarżących w dniu 10 marca 2010 r. Tymczasem zgodnie z treścią art. 194 § 2 P.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Skoro zatem zażalenie skarżącej – D. W. – złożono z uchybieniem tego terminu, to jako spóźnione podlegało ono również z tej przyczyny odrzuceniu, na podstawie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli D. i M. W.. Skarżący, jak należy wnosić z całości wywodów zawartych w środku odwoławczym, zaskarżyli postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu.
Sąd pierwszej instancji słusznie ocenił, że wniesione przez skarżących zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej D. W. jest dotknięte brakiem nieusuwalnym w trybie art. 49 P.p.s.a. Badane zażalenie sporządzili osobiście D. i M. W., nie legitymując się uprawnieniami wymaganymi od osób wymienionych w art. 175 § 2 i § 3 P.p.s.a., czym naruszyli obowiązek wynikający z art. 194 § 4 P.p.s.a. Stosownie bowiem do tego przepisu zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, bądź którykolwiek z podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a., tj. sędziego, prokuratora, notariusza, radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych, będących stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo prokuratora lub Rzecznika Praw Obywatelskich, a także przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych lub rzecznika patentowego w sprawach własności przemysłowej.
W niniejszej sprawie strona skarżąca wnosząc zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej D. W. nie dopełniła powyższego wymogu, mimo że została o nim pouczona. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 maja 2010 r. prawidłowo odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela również ustalenia Sądu pierwszej instancji w zakresie uchybienia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej D. W..
Postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 27 stycznia 2010 r. zostało doręczone skarżącej D. W. w dniu 18 lutego 2010 r. Stosownie zaś do art. 67 § 1 i art. 34 P.p.s.a. od tej daty należy liczyć siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia, który upłynął z dniem 25 lutego 2010 r. Mając powyższe na uwadze nie sposób zatem przyjąć, że składając zażalenie w dniu 10 marca 2010 r. skarżąca zachowała zakreślony termin. Stwierdzenie przekroczenia przez skarżącą terminu do złożenia zażalenia jest zatem w pełni zasadne. Działając na podstawie art. 178 w zw. z 197 § 2 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawidłowo postanowił o odrzuceniu zażalenia.
Dodać należy, że zarzuty przytoczone w uzasadnieniu zażalenia, które w znacznej mierze mają charakter obraźliwy, a zarazem wykraczające poza ramy środka odwoławczego, należy uznać za niepodlegające ocenie sądu odwoławczego.
Mając na uwadze wszystkie wyżej opisane okoliczności faktyczne i argumenty prawne Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada obowiązującemu prawu i orzekł jak na wstępie na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.