Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 62/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie S. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 marca 2012 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, którego odpis wraz z pouczeniem doręczono skarżącemu w dniu 3 kwietnia 2012 r.
Pismem z dnia 4 kwietnia 2012r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Zażalenie to zostało sporządzone przez skarżącego osobiście.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji, mając na uwadze treść art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, stwierdził, iż skarżący, pomimo otrzymanego pouczenia osobiście wniósł zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, co skutkowało jego odrzuceniem (art. 178 p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie.
Skarżący wskazał, iż składał wnioski o przyznanie prawa pomocy, które nie zostały rozpoznane. Skarżący stwierdził, iż zaskarżone postanowienie ogranicza jego prawo do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, zaś stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. W myśl art. 194 § 4 p.p.s.a. zasadą jest, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.
Bezspornym w sprawie jest, iż skarżący nie był uprawniony do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, bowiem nie należy do kategorii podmiotów wskazanych w art. 175 p.p.s.a., zatem niedotrzymanie obowiązku nałożonego art. 194 § 4 p.p.s.a., tzw. przymusu radcowsko - adwokackiego, stosownie do art. 178 p.p.s.a., skutkowało jego odrzuceniem – co też słusznie Sąd I instancji uczynił.
Odnośnie podnoszonej w zażaleniu kwestii nierozpoznania przez Sąd wniosku o przyznanie prawa pomocy, należy zaznaczyć, iż nie może mieć to wpływu na prawidłowość wydania zaskarżonego postanowienia. Należy wskazać, iż postanowieniem z dnia 4 czerwca 2012 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., oddalił zażalenie.