Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1886/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpatrzeniu wniosku Z. Ś. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w części obejmującej zwolnienie od kosztów sądowych (pkt 1) i jednocześnie oddalił wniosek w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata (pkt 2).
Sąd I instancji oddalając wniosek o przyznanie prawa pomocy uznał, iż w sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a.
Sąd wskazał, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] października 2014 r. umarzająca postępowanie odwoławcze wywołane wniesieniem odwołania Z. Ś. od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] sierpnia 2014 r. odmawiającej przyznania G. Ś. przyznania świadczenia obiadów w Gimnazjum nr [...] w T. Sąd wskazał, że akt sprawy wynika, iż stroną postępowania administracyjnego zgodnie z art. 28 K.p.a. oraz adresatem decyzji organu I instancji była G. Ś. Zdaniem Sądu nie ulega żadnej wątpliwości, że Z. Ś. był stroną postępowania i adresatem decyzji. Zatem wniesione przez skarżącego odwołanie oczywiście nie mogło zostać rozpoznane i należało umorzyć postepowanie odwoławcze, co też organ odwoławczy uczynił.
Sąd podkreślił, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Trafnie organ wskazał, że od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny. Ustalenie braku przymiotu strony postępowania musiało spowodować umorzenie postępowania odwoławczego.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie, Sąd I instancji niezasadnie uznał, że w sprawie zachodzi oczywista bezzasadność skargi. Przypomnieć bowiem należy, że postanowienia umarzające postępowanie odwoławcze są postanowieniami kończącymi postępowanie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Postanowienia te mają istotne znaczenie dla dalszego biegu postępowania w sprawie, bowiem uniemożliwiają uruchomienie toku instancji w stosunku do określonej decyzji i powodują, że uzyskuje ona przymiot ostateczności (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2009, s. 58-59). Z tych względów postanowienie umarzające postępowanie odwoławcze jest postanowieniem ostatecznym, na które nie przysługuje zażalenie. Możliwe jest natomiast zaskarżenie takiego postanowienia w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Przedmiotem skargi jest postanowienie umarzające postępowanie odwoławcze, zatem skarga na takie postanowienie jest dopuszczalna. W takiej sytuacji brak jest podstaw do odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy wyłącznie z powodu oczywistej bezzasadności skargi, bowiem taka przesłanka w niniejszej sprawie nie zachodzi. Kwestia czy skarga jest merytorycznie zasadna podlegać będzie ocenie w toku rozpoznania tej skargi. Nie przesądza natomiast o oczywistej bezzasadności skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.
W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zobowiązany będzie do rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy i ustalenia czy zachodzą przesłanki określone w art. 246 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.