Postanowienie NSA z 22 lipca 2010 r., I OZ 558/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 464/10 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie opróżnienia i opuszczenia lokalu mieszkalnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu

Skład

Sędzia NSA Monika Nowicka

Uzasadnienie

Pismem z dnia 4 maja 2010 r. D. S. wniosła skargę na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiej Policji w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] orzekającą o opróżnieniu i opuszczeniu lokalu nr [...] na Osiedlu [...] w Poznaniu przez D. S. wraz ze wszystkimi osobami zamieszkałymi w tym lokalu z chwilą uprawomocnienia się decyzji. Organy obu instancji ustaliły, że skarżąca w istocie nie zamieszkuje w lokalu nr [...] na Osiedlu [...] w Poznaniu, lecz użyczyła go M. i K. małżonkom W. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] marca 2010 r. wskazując, że jej wykonanie spowodowałoby nieodwracalne, negatywne skutki dla skarżącej, która od ponad 3 lat cierpi na głęboką depresję. Utrata jedynego miejsca zamieszkania przez natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji mogłaby spowodować pogłębienie depresji u skarżącej, silny uraz psychiczny i przyczynić się do pogorszenia jej stanu zdrowia psychicznego.

Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wskazał Sąd, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że utrata jedynego miejsca zamieszkania mogłaby spowodować u niej pogłębienie depresji, silny uraz psychiczny i przyczynić się do pogorszenia jej stanu zdrowia psychicznego. Wniosek tak skonstruowany, w świetle przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie zawiera uzasadnienia, które mogłoby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby nieodwracalne, negatywne skutki dla niej oraz pogorszenie jej stanu zdrowia psychicznego, jednakże nie podjęła trudu wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca mimo choroby, koncentruje swą aktywność życiową wokół dorosłego, niepełnosprawnego syna – w jego mieszkaniu, odziedziczonym po matce skarżącej. Ewentualne wykonanie decyzji nie rodzi zatem skutków, o których mowa w powołanym przepisie.

Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie podnosząc, że z chwilą gdy będzie musiała opuścić lokal może on zostać przyznany komuś innemu i jej powrót do niego będzie bardzo trudny lub wręcz niemożliwy. Nosi to znamiona skutku trwałego i nieodwracalnego. Odnosząc się do argumentów Sądu skarżąca wskazała, iż owszem przez pewien okres pomagała synowi w usamodzielnieniu i wówczas często przebywała w jego mieszkaniu. W obecnym stanie psychicznym skarżącej byłoby trudno podjąć działania dotyczące organizowania sobie życia na okres przejściowy do czasu wydania wyroku sądu dotyczącego opróżnienia mieszkania służbowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.

W sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie wziął pod uwagę podniesionej przez skarżącą okoliczności, że po opuszczeniu przedmiotowego lokalu przez skarżącą może on zostać przyznany innej osobie a zatem powrót skarżącej do tego lokalu byłby znacznie utrudniony. Powyższe wypełnia przesłankę z art. 61 § 3 p.p.s.a., który przewiduje wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przypadku niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Bez znaczenia jest w takiej sytuacji wskazana przez Sąd okoliczność, że obecnie skarżąca koncentruje swoją aktywność życiową wokół niepełnosprawnego syna. Ponadto kwestia gdzie aktualnie zamieszkuje skarżąca jest sporna i będzie podlegała weryfikacji w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny skarżąca powinna więc mieć możliwość zamieszkiwania w przysługującym jej mieszkaniu. Ze względu na brak uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2010 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] marca 2010 r., w przedmiocie opróżnienia i opuszczenia lokalu mieszkalnego podlegało zatem uchyleniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.