Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] września 2011 r. nr [...], zobowiązującą właścicieli nieruchomości gruntowej, działki nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w miejscowości T., gmina S. – T. P. i T. B. do udostępnienia tej nieruchomości Spółce E. S.A. z siedzibą w G. w celu wykonania czynności – remontu istniejącej linii energetycznej napowietrznej nn [...] KV, obw. [...], stacja transformatorowa [...].
B. T. i P. T. we wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze na powyższą decyzję, zawarli wniosek o jej wstrzymanie wskazując, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki na gruncie toczącego się pod sygn. akt [...] postępowania cywilnego.
Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd Wojewódzki – powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." – uznał, że wnioskodawcy w niniejszym przypadku nie wykazali opisanych w tym przepisie przesłanek.
Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja zapewnia inwestorowi tytuł prawny do wejścia na nieruchomość, na której ma zostać wykonany remont istniejącej linii energetycznej napowietrznej. Realizacja prac remontowych nie spowoduje szkody w majątku skarżących oraz nie doprowadzi do żadnych zmian w stanie należącej do nich nieruchomości. Sąd podkreślił, że za udostępnienie nieruchomości na czas prac remontowych skarżącym przysługuje odszkodowanie. Zwrócił również uwagę, że wnioskodawcy nie wykazali, by zezwolenie na wejście na ich nieruchomość w celu remontu obiektu wywierało wpływ na treść rozstrzygnięcia w prowadzonej przed sądem cywilnym sprawie o usunięcie linii energetycznej z ich nieruchomości. Sąd wskazał także, że w zaskarżonej decyzji określono, że obowiązek udostępnienia nieruchomości będzie wynosił 6 miesięcy od momentu, kiedy decyzja w tym przedmiocie stanie się ostateczna. Wskazany zatem termin upłynie w sierpniu 2012 r. W konsekwencji wstrzymanie wykonania w/w decyzji wykluczyłoby możliwość jej realizacji. Uprawniony na jej mocy podmiot przy ewentualnym oddaleniu skargi nie mógłby zrealizować już swojego uprawnienia w tym zakresie.
B. T. i P. T. w zażaleniu wniesionym na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, zarzucali Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku błędne przyjęcie, że nie wykazali, by zezwolenie na wejście na ich nieruchomość wywierało wpływ na treść rozstrzygnięcia w prowadzonej przed sądem cywilnym sprawie o usunięcie linii energetycznej ze stanowiącej ich własność nieruchomości.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazali, iż zarówno w pismach przez nich składanych w postępowaniu administracyjnym, jak również wniesionej do Sądu Wojewódzkiego skardze, podnosili, że wykonanie decyzji może spowodować trwałą zmianę rzeczywistości, która nie pozostaje bez znaczenia dla postępowania toczącego się z ich powództwa negatoryjnego o usunięcie posadowionych na należącej do nich działce urządzeń przesyłowych, którego fakt wytoczenia nie był kwestionowany. Wpływ kontrolowanego postępowania na toczące się postepowanie cywilne - zdaniem żalących się - opiera się na przepisach prawa, których brzemienia nie trzeba było udowadniać. Skarżący podkreślili, że zgodnie z art. 316 k.p.c. sąd wydając wyrok w sprawie z powództwa windykacyjnego bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania wyroku. Wykonanie zatem w niniejszej sprawie decyzji – ich zdaniem – spowoduje modernizację urządzenia przesyłowego polegającą na jego zmianie. W dacie wyrokowania na nieruchomości będzie zatem posadowione inne urządzenia przesyłowe, które umieszczono na ważnej podstawie prawnej (zaskarżonych decyzjach). W takiej sytuacji – zdaniem skarżących – sąd rozpoznający sprawę cywilną nie będzie miał podstaw do uwzględnienia powództwa negatoryjnego, które wymaga wskazania braku podstawy prawnej naruszenia prawa własności i posadowienia urządzeń przesyłowych na nieruchomości w dacie wydania wyroku. Wykonanie zatem zaskarżonych decyzji spowoduje, że spółka E. S.A. uzyska tytuł do umieszczenia na przedmiotowej nieruchomości nowego urządzenia w wyniku przeprowadzonych działań remontowo-modernizacyjnych. Pod pojęciem przy tym remontu linii energetycznej mieści się w niniejszym przypadku wymiana starych urządzeń przesyłowych na nowe. Wykonanie zaskarżonych decyzji spowoduje zatem nieodwracalne skutki prawne. Nawet ich bowiem późniejsze uchylenie uniemożliwi ponowne wytoczenie powództwa negatoryjnego z uwagi na powagę rzeczy osądzonej w postępowaniu cywilnym, a ponadto narazi skarżących na ponoszenie kosztów postępowania cywilnego.
Skarżący ponadto zarzucili Sądowi I instancji, iż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia narusza art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a bowiem zostało ono sformułowane w sposób enigmatyczny sprowadzający się do twierdzenia, że nie wykazali zasadności swojego wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu Sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a., zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia.
W ocenie Sądu rozpoznającego zażalenie, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnili wystąpienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Wniosek stron został oparty wyłącznie na lakonicznym stwierdzeniu, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków procesowych na gruncie toczącego się procesu cywilnego w postaci zmiany stanu faktycznego (wymianie starych urządzeń przesyłowych remontowej linii elektroenergetycznej na nowe). Taka argumentacja nie uzasadniała zaś wydania odmiennego, niż kwestionowane rozstrzygnięcia.
Nie można bowiem uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na toczące się przed sądem powszechnym postępowanie z powództwa negatoryjnego skarżących. Kwestionowana decyzja umożliwia właścicielowi linii energetycznej wejście na stanowiącą własność skarżących nieruchomość celem przeprowadzenia remontu znajdujących się tam urządzeń. Nawet, jeżeli wskazany remont wiąże się z wymianą poszczególnych elementów infrastruktury na nowe, to w dalszym ciągu jest ona dokonywana w ramach tej samej – nie zaś nowej – instalacji, której usunięcia, w zainicjowanym przez siebie postępowaniu negatoryjnym, domagają się skarżący. Kwestionowana decyzja nie stanowi zatem postawy prawnej do posadowienia na tej nieruchomości nowej infrastruktury energetycznej.
Wskazać przy tym również należy, że przedmiotowa decyzja, uprawnia właściciela sieci przesyłowej do dokonania remontu przewodów oraz - w razie takiej potrzeby - wymiany słupów linii elektroenergetycznej. Wniesiony zaś przez skarżących pozew dotyczy usunięcia z w/w nieruchomości stacji transformatorowej. Zaskarżona decyzja nie pozostaje zatem w jakimkolwiek związku z przedmiotem zainicjowanego przez skarżących postępowania przed sądem powszechnym rozpoznawanego pod sygnaturą akt [...]. Nie można w związku z tym przyjąć, że w/w decyzja spowoduje trudne do odwrócenia skutki we wskazanym postępowaniu cywilnych.
Niepodniesienie przez skarżących w złożonym przez siebie wniosku innych okoliczności, które uzasadniłyby ich wniosek, wobec bezzasadności podnoszonych w nim argumentów, uzasadniło odmowę wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji. Wprawdzie należy zgodzić się ze skarżącymi, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia jest nieco lakoniczne, to jednak okoliczność ta nie miała istotnego wpływu na samo rozstrzygnięcie.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.