Postanowienie NSA z 25 września 2024 r., I OZ 559/24

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II SO/Gl 1/23, o odrzuceniu wniosku

Sprawa

w sprawie z wniosku H.S. w przedmiocie wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Śląskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Piotr Przybysz przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II SO/Gl 1/23, odrzucił wniosek H.Ś. (dalej: skarżący) o wymierzenie grzywny - z uwagi na nieuiszczenie wpisu od wniosku (k.157).

Zażalenie na postanowienie z 13 czerwca 2023 r. złożył skarżący nie zgadzając się z całością rozstrzygnięcia (k. 173).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.

Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie z art. 230 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis. Przywołane przepisy prawa mają zastosowanie także do wniosku o ukaranie grzywną, stosownie do art. 64 § 3 p.p.s.a. (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 kwietnia 2009 r., sygn.. akt II FPS 1/08). Zgodnie zatem z art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 i art. 63 p.p.s.a., wniosek o wymierzenie grzywny, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wywiedzionego przez niego wniosku poprzez uiszczenie opłaty w kwocie 100 złotych (k. 146, 148). Pomimo skutecznego doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku oraz pouczenie o skutkach ich nieusunięcia (k.150), skarżący w zakreślonym siedmiodniowym terminie nie uzupełnił braku (k. 151). Przy czym zauważyć należy, że skarżący nie korzystał ze zwolnienia od kosztów sądowych, wobec czego zachodziły podstawy do wezwania go do uiszczenia opłaty sądowej od ww. wniosku w siedmiodniowym terminie pod rygorem jego odrzucenia. W ustawowym terminie, który upływał 29 maja 2024 r., skarżący nie opłacił wpisu sądowego. Prawidłowo zatem Sąd I instancji uznał, że wniosek należało odrzucić.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.