Postanowienie NSA z 19 lutego 2016 r., I OZ 56/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 19 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. S. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 230/15 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki w decyzji postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Marek Stojanowski przewodniczący

Uzasadnienie

P. S. w dniu 31 sierpnia 2015 r. nadesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Pismem z dnia 2 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w terminie 7 dni. Sąd jednocześnie poinformował stronę, że niewykonanie w zakreślonym terminie wezwania skutkować będzie pozostawieniem jego wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to wraz z dołączonym do niego formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało doręczone P. S. w dniu 11 września 2015 r.

W dniu 21 września 2015 r. do Sądu wpłynął nadany 18 września 2015 r. w placówce pocztowej przez wnioskodawcę wniosek o przyznanie prawa pomocy na nieobowiązującym już wówczas formularzu wniosku PPF.

W związku z powyższym, przy piśmie z dnia 30 września 2015 r. przesłano wnioskodawcy obowiązujący formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, celem jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Sądu, informując, że na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1257) zmianie uległ dotychczas obowiązujący formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF. Jednocześnie Sąd zobowiązał wnioskodawcę do złożenia nowego formularza w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie to wraz z dołączonym obowiązującym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało doręczone P. S. w dniu 9 października 2015 r.

W dniu 19 października 2015 r. do Sądu wpłynął nadesłany przez wnioskodawcę wniosek o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na nieobowiązującym formularzu PPF.

Zarządzeniem z dnia 27 października 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek P. S. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Od powyższego zarządzenia P. S. wniósł w przypisanym terminie sprzeciw, w którym podniósł, że został błędnie pouczony w pismach sądowych i wniósł o uchylenie w całości zarządzenia i przyznanie prawa pomocy.

Zarządzeniem z dnia 10 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił wniosek P. S. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu powołał art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."), w myśl którego wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sąd I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie – mimo stosownego wezwania – P. S. nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie nadesłał właściwego (obowiązującego) wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wniosek należało pozostawić zatem bez rozpoznania. Prawidłowego wykonania wezwania Sądu nie stanowi nadesłany do Sądu w dniu 19 października 2015 r. formularz stanowiący załącznik do nieobowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Powyższe rozporządzenie utraciło moc z dniem 15 sierpnia 2015 r., a przy wezwaniu z dnia 30 września 2015 r. przesłano wnioskodawcy obowiązujący urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, stanowiący załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. Mimo to P. S. nie nadesłał właściwego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie złożył P. S., stwierdzając że wniosek o przyznanie prawa pomocy uzasadnił w sposób właściwy, a braki formalne uzupełnił w wymaganym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W myśl art. 257 P.p.s.a. wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z powołanych przepisów wynika, że sąd administracyjny rozpoznaje jedynie wnioski o przyznanie prawa pomocy złożone na stosownym druku. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują żadnych wyjątków od tej reguły. Z tego względu zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2015 r. uznać należy za prawidłowe, bez względu na przyczynę niezłożenia wniosku w stosownej formie.

Oceny zgodności z prawem powyższego zarządzenia nie mogą zmienić zarzuty sformułowane w zażaleniu. Podniesione w uzasadnieniu zażalenia argumenty nie znajdują bowiem usprawiedliwionych podstaw. Mają one charakter ogólny i nie podważają stanowiska Sądu I instancji zaprezentowanego w zarządzeniu o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 30 października 2015 r. ponownie wezwał P. S. do wypełnienia, podpisania i odesłania do Sądu obowiązującego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie zobowiązał wnioskodawcę do złożenia tego formularza w terminie 7 dnia pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). P. S. wezwania tego jednak nie wykonał. W przepisanym terminie wnioskodawca nadesłał bowiem do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na nieobowiązującym formularzu PPF.

Wskazać jednocześnie należy, pozostawienie przedmiotowego wniosku bez rozpoznania nie wyklucza ponownego ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Wniosek taki podlega merytorycznemu rozpoznaniu tylko wówczas, gdy zostanie złożony na wymaganym formularzu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.