Postanowienie NSA z 6 sierpnia 2008 r., I OZ 562/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Miasta P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1757/07 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi Miasta P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Borowiec przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

Miasto P. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody P. z dnia [...]., nr [...] w części dotyczącej stwierdzenia nabycia przez Miasto P. z mocy prawa nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...].

W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 stycznia 2008 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że skarżący nie uzasadnili w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczne szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Miasto P. wniosło zażalenie na powyższe postanowienie, w którym podniosło, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie o odszkodowanie przez byłych właścicieli nieruchomości, jak i przez podmiot legitymujący się tytułem własności do lokalu nr [...] w budynku usytuowanym przy ul. [...]. Wypłata tego odszkodowania narazi zaś Miasto na utratę środków niezbędnych do realizacji zadań własnych gminy. Ponadto, zdaniem strony skarżącej, biorąc pod uwagę, że w stosunku do części nieruchomości stwierdzono nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] kwietnia 1960 r., nr [...], istnieje realne zagrożenie zbycia nieruchomości, co uszczupli komunalny zasób mieszkaniowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślenia wymaga, że obowiązek wykazania, iż zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ciąży na wnioskodawcy. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. niepublik. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 30/04).

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Strona skarżąca składając bowiem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazała jakichkolwiek okoliczności przemawiających za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej. Dopiero w zażaleniu podniesiono, że wykonanie tej decyzji może spowodować konieczność wypłaty odszkodowania, co z kolei doprowadzi do utraty środków niezbędnych do realizacji zadań własnych gminy.

Wskazać zatem należy, że w judykaturze przyjęto pogląd, iż przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie sądu pierwszej instancji oddalające wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. J. P. Tarno, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, s. 191).

Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, iż powoływane przez stronę skarżącą w zażaleniu okoliczności mogą stanowić przedmiot ponownego wniosku w tej sprawie. Stosownie bowiem do art. 61 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.