Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 października 2010 r., nr [...] Burmistrz Gryfina przyznał świadczenie alimentacyjne na rzecz F.I. w kwocie 200 zł miesięcznie, na okres od 1 października 2010 r. do 30 września 2011 r. Następnie Burmistrz Gryfina, po rozpoznaniu wniosku E.I., postanowieniem wydanym w dniu 14 kwietnia 2016 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego rzeczoną decyzją ostateczną z dnia 27 października 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie postanowieniem z dnia 4 listopada 2016 r., [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
Powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego E.I. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
W skardze skarżący sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Gryfina z dnia 27 października 2010 r. W uzasadnieniu wniosku wywiódł, że wykonanie tej decyzji, pomimo rażącej niezgodności z prawem spowoduje ciężkie i trudne do odwrócenia skutki. W oparciu bowiem o tą decyzję, zgodnie z art. 27 ust. 3 i 3a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów organ egzekucyjny może ściągnąć od dłużnika alimentacyjnego należności budżetu państwa z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Brak wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Gryfina do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia, będzie miał konsekwencje w nieuprawnionej egzekucji komorniczej skierowanej w stosunku do niego na podstawie decyzji, której nie miał możliwości zaskarżyć, bowiem nie została mu nigdy doręczona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 19 stycznia 2017 r. o sygn. akt II SA/Sz 14/17 odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji Burmistrza Gryfina z dnia 27 października 2010 r. na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.
Jak wskazał Sąd, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Dokonując oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Burmistrza Gryfina w sprawie przyznania prawa do świadczenia alimentacyjnego na rzecz F.I. w kwocie 200 zł miesięcznie, na okres od 1 października 2010 r. do 30 września 2011 r., Sąd pierwszej instancji uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Odnosząc się do powoływanych przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku argumentów, że wydana na podstawie art. 27 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, decyzja jest ściśle związana z decyzją o przyznaniu świadczenia osobom uprawnionym, ponieważ stanowi jej procesową konsekwencję, Sąd ten wskazał, że prawdopodobieństwo ewentualnej egzekucji komorniczej nie jest bezpośrednim skutkiem braku wstrzymania wykonania decyzji o zwrocie alimentów wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, jako zawierającej określone zobowiązanie skierowane do dłużnika alimentacyjnego.
Objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzja Burmistrza nie zawiera zobowiązania do zwrotu przez skarżącego alimentów wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Dopiero decyzja zobowiązująca do zwrotu alimentów wypłaconych z funduszu alimentacyjnego mogłaby być skutecznie objęta wnioskiem tego dłużnika o jej wstrzymanie w ewentualnym postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Zażalenie w imieniu skarżącego wniósł jego profesjonalny pełnomocnik, formułując zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że nie zachodzi ryzyko spowodowania egzekucji komorniczej i przyjęcie, że decyzja z dnia 27 października 2010 r. nie stanowi dla skarżącego ryzyka wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem objęta wnioskiem o wstrzymanie decyzja Burmistrza nie zawiera zobowiązania do zwrotu przez skarżącego alimentów wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, mogłaby być skutecznie objęta wnioskiem tego dłużnika, podczas gdy art. 27 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów został uchylony, zaś ust. 3 tej ustawy stwarza podstawę do prowadzenia egzekucji bez wydania odrębnej decyzji i zwrocie świadczeń alimentacyjnych, w związku z czym organ egzekucyjny posiada tytuł egzekucyjny na podstawie decyzji o przyznaniu alimentów w oparciu o art. 27 ust. 3 ww. ustawy.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono m.in., że organ egzekucyjny może ściągnąć od dłużnika alimentacyjnego należności budżety państwa z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Nie podlega negacji, że stosownie do art. 27 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, należności przypadające od dłużnika alimentacyjnego z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego podlegają ściągnięciu wraz z odsetkami w drodze egzekucji sądowej na podstawie przepisów o egzekucji świadczeń alimentacyjnych, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Rzecz jednak w tym, że aby zastosować art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi konieczne jest wykazanie przez wnioskodawcę, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia przez wykonanie danego aktu lub czynności znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. A zatem wnioskodawca w niniejszej sprawie obowiązany był wykazać, że ściągnięcie od niego należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego albo spowoduje znaczną szkodę albo trudne do odwrócenia skutki.
Nie budzi zaś wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że rzeczona decyzja nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie wnioskodawca ani we wniosku, ani w zażaleniu nie wykazał, że decyzja ta może wymierzyć mu znaczną szkodę. Nie przedstawił ku temu danych, które by mogły tę okoliczność zweryfikować.
Z powyższych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.