Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy pozostawił bez rozpoznania wniosek K.F. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarżący, mimo wezwania, nie uzupełnił braków wniosku, poprzez złożenie go na urzędowym formularzu. W ocenie Sądu pozostawienie wniosku strony było konieczne z uwagi na treść art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.".
Zażalenie na to postanowienie wniósł K.F. podnosząc, iż Sąd w uzasadnieniu postanowienia ograniczył się jedynie do wskazania szeregu przepisów, a ponadto nie pouczono go o skutkach nieuzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W przedmiotowej sprawie K.F. zwrócił się do Sądu I instancji z wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych, wobec czego przesłany mu został urzędowy formularz celem wypełnienia go i nadesłania do Sądu. Jednocześnie skarżący – wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu – pouczony został o siedmiodniowym terminie do uzupełnienia tego braku i o rygorze pozostawienia wniosku bez rozpoznania w razie jego nieuzupełnienia. Informacja taka zawarta była w treści pisma z dnia 10 stycznia 2014 r., a jej sformułowanie jest jasne i nie pozostawia wątpliwości co do skutków niewykonania wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pismo Sądu, do którego załączony był formularz, doręczono stronie w dniu 30 stycznia 2014 r., jednakże w zakreślonym terminie skarżący nie nadesłał wypełnionego formularza. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zobligowany był pozostawić wniosek skarżącego bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 P.p.s.a. W myśl tego przepisu pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ma miejsce, gdy strona złożyła wniosek w innej formie niż na urzędowym formularzu, jak również gdy strona nie uzupełniła w zakreślonym przez sąd terminie braków wniosku, uniemożliwiając tym samym ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku.
Wskazać trzeba też, iż wbrew temu, co twierdzi żalący się Sąd I instancji uzasadnił postanowienie o pozostawienie wniosku strony w sposób obszerny, wyjaśniając w pełni zarówno faktyczną jak i prawną podstawę tego orzeczenia. Przytoczenie przepisów postępowania regulujących sporną kwestię w żadnym razie nie może być uznane za błąd, a wręcz ma ono ułatwić stronie, działającej bez profesjonalnego pełnomocnika, zrozumienie toku działań podejmowanych przez Sąd. Czynienie zarzutów w tym zakresie jest, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zupełnie niezrozumiałe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.