Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1073/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a.") umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie pełnomocnika z urzędu.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. O wyznaczenie adwokata, Sąd zwrócił się w dniu 31 stycznia 2011 r. (w myśl art. 253 p.p.s.a.) do Okręgowej Rady Adwokackiej w Szczecinie. Pełnomocnikiem z urzędu wyznaczony został adwokat P.P., który reprezentuje skarżącego R.S. w niniejszej sprawie do chwili obecnej.
W dniu 13 marca 2015 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu PPF kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata.
Sąd pierwszej instancji uznał, iż skoro skarżącemu postanowieniem z dnia 29 grudnia 2011 r. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, a wyznaczony wówczas adwokat reprezentuje skarżącego do chwili obecnej, to kolejny wniosek skarżącego o przyznanie pełnomocnika z urzędu jest bezprzedmiotowy.
Na powyższe postanowienie R.S. wniósł zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia 29 grudnia 2011 r. Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Następnie Okręgowa Rada Adwokacka w Szczecinie wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika w osobie adwokata P.P. Należy w związku z tym zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż w przypadku wyznaczenia przez korporację prawniczą pełnomocnika i podjęcia przez niego działań, tak jak w sprawie niniejszej, stanowi to wykonanie wydanego przez sąd postanowienia o ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Tym samym skarżący nie może ubiegać się o ponowne ustanowienie pełnomocnika ponieważ prawo to zostało niejako skonsumowane (postan. NSA z dnia 22 kwietnia 2005 r., II OZ 262/05, Legalis). Postępowanie w zakresie ponownego wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu jest więc w takiej sytuacji bezprzedmiotowe (postan. NSA z dnia 25 czerwca 2008 r., I OZ 460/08, Legalis). Stanowisko powyższe będzie miało również w całej rozciągłości zastosowanie do wniosku złożonego w rozpoznawanej sprawie. Zaznaczyć bowiem należy, iż sposób reprezentacji i współpracy pełnomocnika z mocodawcą nie podlega kontroli sądu administracyjnego. W tych kwestiach właściwa jest korporacja prawnicza. Przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie zostało w toku postępowania cofnięte, zatem skarżący nadal reprezentowany jest przez wyznaczonego w sprawie pełnomocnika z urzędu. Wyznaczenie przez samorząd prawniczy profesjonalnego pełnomocnika z urzędu i sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stanowiło wykonanie wydanego w sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W świetle przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administractjnymi, sąd administracyjny nie ma wpływu na decyzję w zakresie wyznaczenia konkretnego pełnomocnika przez organy samorządu adwokackiego. Tym bardziej sąd nie może wnioskować do tegoż organu o zmianę pełnomocnika w sytuacji, gdy stronie nie odpowiada sposób reprezentowania jej przez pełnomocnika. Rola sądu w tym zakresie kończy się, zgodnie z art. 253 p.p.s.a. do wystąpienia do właściwej okręgowo rady adwokackiej o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Przepisy p.p.s.a. nie zawierają normy, która przyznawałaby stronie prawo żądania od sądu wyznaczenia kolejnego pełnomocnika z urzędu, w omawianym przypadku zmiany osoby pełnomocnika, z uwagi na okoliczność, że w ocenie skarżącego wyznaczony adwokat nie spełnia jego oczekiwań. O tym, jaka konkretnie osoba będzie tym pełnomocnikiem, stosownie do art. 253 p.p.s.a., decyduje wyłącznie właściwa korporacja zawodowa. Ewentualnej zmiany pełnomocnika może dokonać zatem właściwy organ danego samorządu prawniczego, on bowiem wyznacza imiennie pełnomocnika na podstawie postanowienia sądu, który przyznał stronie postępowania sądowoadministracyjnego prawo pomocy w takim zakresie.
W takiej sytuacji należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. prawidłowo zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2015 r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie wniosku skarżącego o ustanowienie dla niego pełnomocnika z urzędu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił zażalenie oddalić.