Postanowienie NSA z 3 sierpnia 2010 r., I OZ 573/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 3 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1247/09 odrzucające skargę kasacyjną

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1247/09

Skład

Sędzia NSA Jan Kacprzak

Sprawa

w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] czerwca 2009 r. [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1247/09 oddalił skargę M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie zasiłku celowego.

W dniu 12 stycznia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek pełnomocnika z urzędu M. N. adwokata A. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz ze skargą kasacyjną, który postanowieniem z dnia 18 lutego 2010 r. został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalony z uwagi na brak przesłanek do jego uwzględnienia.

W wyniku rozpoznania zażalenia od powyższego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt I OZ 328/10 oddalił zażalenie podnosząc, że jakkolwiek zaskarżone postanowienie jest wadliwe, to z uwagi na wyrażony w art. 134 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 oraz art. 193 P.p.s.a. zakaz reformationis in peius, władny był jedynie oddalić zażalenie jako bezzasadne, bowiem skutkiem uchylenia zaskarżonego postanowienia mogło być jedynie to, że Sąd I instancji powinien wniosek o przywrócenie terminu odrzucić jako złożony po terminie, uznając za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, iż przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej ustała co najmniej od dnia 28 grudnia 2009 r. tj. od dnia doręczenia mu pełnomocnictwa a nie w dniu 6 stycznia 2010 r., kiedy to pełnomocnik spotkał się ze skarżącą w celu odtworzenia faktów istotnych dla sporządzenia kasacji. Zatem złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w dniu 12 stycznia 2010 r. było spóźnione.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 maja 2010 r. odrzucił skargę kasacyjną M. N. Uzasadniając swoje stanowisko, powołując się na przepisy art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej P.p.s.a., Sąd stwierdził, iż skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Natomiast art. 178 P.p.s.a. stanowi, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż skarga kasacyjna M. N. z dnia 12 stycznia 2010 r. została wniesiona z uchybieniem wskazanego wyżej terminu, który skarżącej również nie został przywrócony, zatem jako spóźniona podlegała odrzuceniu.

Na powyższe postanowienie wniesiono zażalenie, w którym zarzucono naruszenie art. 178 w zw. z art. 177 § 1 P.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię sprzeczną z art. 45 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 2 Konstytucji.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik strony postawił zarzuty dotyczące błędnego postanowienia Sądu I instancji z dnia 18 lutego 2010 r., którym odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a które zostało utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 maja 2010 r., w których to orzeczeniach podniesiono, iż termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął w 7 dni od dnia uzyskania pełnomocnictwa od skarżącej przez adwokata tj. od dnia 28 grudnia 2009 r.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej, konsekwencje jakie wywodzi Wojewódzki Sąd Administracyjny nie są do zaakceptowania, a norma wynikająca z art. 177 § 1 P.p.s.a. nie budzi wątpliwości w przypadku podmiotów działających przez pełnomocnika z wyboru, natomiast bardziej złożonej treści nabiera w przypadku osób korzystających z prawa pomocy. Przyjęta przez WSA interpretacja w zaskarżonym postanowieniu jest niekonstytucyjna, bowiem w myśl przepisu art. 45 Konstytucji każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezawisły i bezstronny Sąd, które to prawo przysługuje w równym stopniu każdemu w myśl art. 33 § 1 Konstytucji zaś zgodnie z § 2 uzasadnieniem dla dyskryminacyjnego traktowania nie może być żadna przyczyna a bez najmniejszej wątpliwości mieści się w tym zakresie sytuacja skarżącej, będąca uzasadnieniem dla przyznania prawa pomocy. W konsekwencji za niedopuszczalne należy uznać odmienne poprzez przyznanie krótszego bo de facto 7 – dniowego terminu traktowanie osoby ubogiej jak również sytuacja, w której Sąd z jednej strony przyznaje jednostce prawo do Sądu a z drugiej je odbiera.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie może być uwzględnione.

Zgodnie z treścią art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Natomiast w myśl art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną.

Należy wskazać, iż w przedmiotowej sprawie odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 23 listopada 2009 r. (k. 45 akt). Skoro skarżąca złożyła skargę kasacyjną w dniu 12 stycznia 2010 r. i nie został jej również przywrócony termin do jej wniesienia postanowieniem Sądu I instancji z dnia 18 lutego 2010 r., utrzymanym następnie w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt I OZ 328/10, co wynika z akt sprawy, to należy stwierdzić, iż fakt uchybienia terminu do jej wniesienia nie budzi wątpliwości. Dlatego też, słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż skarga kasacyjna została złożona z uchybieniem 30 – dniowego terminu, o którym mowa w art. 177 § 1 P.p.s.a.

Odnosząc się do postawionych zarzutów zażalenia, to dotyczą one w istocie postępowania w przedmiocie złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który był już przedmiotem rozważań wyżej wspomnianych postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2010 r. i utrzymującego go w mocy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt I OZ 328/10, którym przesądzono prawomocnie kwestię odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Ponadto, po doręczeniu odpisu tego postanowienia NSA nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Skoro termin do wniesienia skargi kasacyjnej nie został przywrócony skutecznie, to zasadnie skargę kasacyjną należało odrzucić jako spóźnioną, albowiem wyłącznym przedmiotem kontroli Sądu, na obecnym etapie postępowania, jest ocena wniesienia przez skarżącą skargi kasacyjnej z uchybieniem terminu, które w istocie miało miejsce w sprawie.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie mając prawnej możliwości uwzględnienia niniejszego zażalenia, orzekł jak w sentencji postanowienia.