Postanowienie NSA z 15 czerwca 2018 r., I OZ 573/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SAB/Wr 58/18 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie ze skargi T. W. na bezczynność Prezydenta Miasta J. w sprawie umieszczenia na liście osób uprawnionych do zawarcia umów najmu lokalu socjalnego postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 27 kwietnia 2018 r. wydanym na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), odmówił przyznania T. W. prawa pomocy w sprawie z jego skargi na bezczynność Prezydenta Miasta J. w sprawie umieszczenia na liście osób uprawnionych do zawarcia umów najmu lokalu socjalnego.

Sąd uznał, że wniesiona skarga na bezczynność organu nie została poprzedzona wymaganym w art. 52 § 2 p.p.s.a. środkiem zaskarżenia, jakim jest w tej sprawie ponaglenie przewidziane w art. 37 k.p.a. Tym samym zachodziła oczywista bezzasadność skargi wynikająca z jej niedopuszczalności, co skutkowało odmową przyznania prawa pomocy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie T. W. wskazał, że kilkakrotnie składał pisma interwencyjne do różnych organów, co zostało przez Sąd bezpodstawnie pominięte.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie przyjmuje się, że brak wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu jest równoznaczny z oczywistą bezzasadnością skargi w rozumieniu powołanego przepisu. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2014 r. sygn. akt I OZ 146/14, CBOSA)

Przepis art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika zaś, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Zgodnie z art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;

2. do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Stosownie do treści art. 36 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany pouczyć stronę o prawie wniesienia ponaglenia tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, również z przyczyn niezależnych od organu.

Z powyższego wynika, że przed wniesieniem skargi na bezczynność organu skarżący powinien był wystąpić z ponagleniem o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie zgodzić się należy z Sądem I instancji, że skarżący nie poprzedził wniesionej skargi ponagleniem do organu wyższego stopnia.

O wyczerpaniu tego swoistego środka zaskarżenia nie mogły świadczyć inne pisma nawiązujące do konieczności zapewnienia potrzeb bytowych skarżącego, w tym interwencyjne pisma i skargi związane z okolicznościami, w jakich doszło do wymeldowania skarżącego.

W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że brak poprzedzenia wniesionej skargi ponagleniem skutkowało prawidłowo uznaniem przez Sąd I instancji, że skarga była oczywiście bezzasadna, co świadczyło o braku podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.